در آن لحظه که آدمی به کمال و شکوه بی نهایت آفریدگار جهان می اندیشد، سراپا شیفته آن میشود دل و جانش به خضوع و خشوع و فروتنی می گراید با آهنگ فطرت در برابر آن همه کمال و عظمت سر تعظیم فرود می آورد: «رکوع سر به زمین می ساید سجوده و زبان به ستایش می گشاید حمد و تسبیح و در آن لحظه که انسان خود را به کمک نیرویی برتر از ماده نیازمند می یابد دل به سوی آفریدگار دانا و توانا و مهربان جهان می آورد راز و نیاز خود را با او در میان می نهد و او را به کمک می خواند ادعاه
آن نیایش و پرستش و این راز و نیاز و کمک خواهی در زبان قرآن عبادت نامیده می شود. قرآن عبادت را مخصوص خدای یکتا می شمرد و پرستش هر کس و هر چیز دیگر جز خدا را حرام و گناهی پس بزرگ می داند. وقضى ربك ألا تعبدوا إلا إياه فرمان خدا بر آن رفته که جز او رانپرستید.
اسلام از نظر کلی برای عبادت خدای یکتا هیچ زبانی با شکل خاصی معین نکرده و هیچ قید و شرطی نگذارده است. تنها شرط مهم عبادت در اسلام این است که آنچه بندگان خدا به عنوان عبادت به جا می آورند به اوهام و خرافات شرک خودنمایی و ریا آلوده نباشد. بنابراین، مسلمانان با رعایت کامل این نکات در هر وقت و هر جان به هر زبان و هر لغت و به هر شکل و هر جور که بخواهند می توانند به نیایش خدا و راز و نیاز با او بپردازند
-230x250.jpg "کتاب روش های تربیتی در قرآن")
