حملهی آمریکا به افغانستان در سال 2001، برخلاف جنگ آمریکا با ویتنام و عراق، تا حدی مورد حمایت مردم آمریکا بود. اهداف این حمله در ابتدا روشن بود: میخواستند القاعده را شکست دهند و جلوی تکرار واقعهی یازده سپتامبر را بگیرند. بااینحال، مسئولان آمریکا و متحدانشان به محض اینکه توانستند طالبان را از قدرت کنار بزنند، از مسیری که برای مأموریت خود تعریف کرده بودند منحرف شدند. حواس ارتش آمریکا به جنگی پرت شد که در عراق به راه انداخته بود و در افغانستان عملا باتلاقی به راه افتاد که پیروزی در آن ممکن نبود. اما هیچ رئیسجمهوری نمیخواست شکست را بپذیرد، بهویژه در جنگی که در ابتدای کار موجه به نظر میرسید؛ به همین دلیل بوش، اوباما و ترامپ هر سه در دوران خود تعداد نیروهایی را که به افغانستان میفرستادند بیشتر میکردند و بیآنکه چشماندازی برای پیروزی ببیند، بارها اعلام کردند که درحال پیشرفتاند.اسناد افغانستان حاوی اطلاعات دقیق و واضحی است از قول کسانی که نقش مستقیمی در جنگ داشتهاند؛ از رهبران کاخ سفید و پنتاگون گرفته تا سربازان و امدادگرانی که در خط مقدم مشغول فعالیت بودهاند. آنها اعتراف کردهاند که راهبردهای دولت آمریکا نامشخص بوده، پروژهی ملتسازی در افغانستان بهسختی شکست خورده و متحدانشان در دولت افغانستان درگیر مواد مخدر و فساد شدهاند. اسنادی که واشنگتن پست در این زمینه منتشر کرده است نشان میدهند که بوش، رئیسجمهور وقت آمریکا، نام فرمانده جنگ افغانستان را نمیدانسته و حتی نپذیرفته است که با او ملاقات کند. دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت آمریکا، اعتراف کرده است که «هیچ بینشی از این که دشمنان آمریکا در افغانستان چه کسانی هستند» نداشته است. حتی جانشین او، رابرت گیتس، در این باره گفته است: «ما درمورد القاعده واقعا هیچچیز نمیدانستیم.»به قول تام بومن، خبرنگار پنتاگون، این کتاب «کیفرخواست صریحی علیه فریبکاریها، اشتباهها و تکبر مقامات ارشد نظامی و غیرنظامی» آمریکاست که باعث میشود تا مدتها اشتباهاتشان از یاد نرود و تصویر این جنگ بهکلی در نظر همگان تغییر کند.
