هاروکی موراکامی در «بعد از زلزله» که در سال دو هزار منتشر شد از زلزلهی بزرگ سال 1995 در ژاپن تاثیر گرفت. این مجموعهداستان،شامل داستانهای «بشقاب پرنده در کوشیرو»، «منظرهای با اتوی چدنی»، «تایلند»، «قورباغه عظیم توکیو را نجات میدهد» و «شیرینی عسلی» است.
موراکامی در این مجموعهداستان به تشریح خشونت پنهان در لایههای زیرین جامعهی مدرن ژاپن میپردازد. «وضعیت اقتصادی در اوج شکوفایی بود و مردم آنقدر پول داشتند که نمیدانستند با آن چه کار کنند. در همین حال بود که زلزله اتفاق افتاد. برای شخصیتهای «بعد از زلزله»، زلزلهی کوبه بازتاب گذشتهی فراموششدهای است که پیشتر از اینها به خاکش سپرده بودند. ساتسوکی سی سال از عمر خود را با نفرت از یک مرد سپری کرده است: عاشقی که شانس او را برای بچه داشتن از بین برده. آیا حس انتقامجویی او باعث وقوع زلزله شده بود؟ پدر و مادر عجیب و غریب جانپِی، در کوبه زندگی میکنند. آیا او میتواند خود را به آنها برساند؟ میاکه خانوادهی خود را در کوبه ترک کرده است تا در جایی فرسنگها دورتر، نیمهشبها در کنار ساحل، آتشبازی راه بیندازد. سالایِ چهارساله هر شب در کابوسهای خود مردِ زلزله را میبیند که میخواهد او را در جعبهای کوچک محبوس کند. کاتاگیری وقتی به خانه برمیگردد، در آپارتمان خود با ابَرقورباغهای روبهرو میشود که مأموریت دارد توکیو را از شرّ کِرم بزرگی که زمین را سوراخسوراخ میکند، نجات دهد. ابَرقورباغه میگوید: «وقتی آن کِرم عصبانی میشود، زلزلهای اتفاق میافتد؛ و الآن او خیلیخیلی عصبانی است.» یکی از ویژگیهای اصلی این مجموعه داستان این است که یک سری نکات و رمز، این داستانها را به هم پیوند میدهد. در واقع برخی منتقدان آمریکایی بر این باورند که بعد زلزله مجموعه داستان نیست، بلکه یک رمان است.
