ای آن که بنده اش را به هم وزن کردارش بلکه افزون تر جزا دهدا المنت بی درخواست و بخششت بی ،استحقاق و عذابت عین عدالت و حکمت نیکوست.
اگر چیزی دهی آن را به منت نیامیزی و اگر ندهی به دشمنی و ستم نباشد.
هر که را سپاست گوید جزا بخشی حال آنکه تو خود [ چراغ) سپاس گفتن را در دلش افروخته ای و به هر کس که تو را ستاید پاداش دهی حال آنکه خود ستودنت را به او آموخته ای بر گناه] کسی پرده می افکنی که اگر میخواستی رسوایش می ساختی و به کسی بی دریغ میبخشی که اگر میخواستی او را به نعمت نمی نواختی و هر دو از سوی تو سزاوار رسوایی و محرومیت بودند اما تو کارهای خویش بر احسان بی استحقاق بنا نهاده و قدرتت را در مسیر عفو و گذشت به جریان انداخته ای
آن را که نافرمانی ات کرده بردبارانه میپذیری و آن را که خواسته بر خود ستم ورزد مهلت میدهی به مدارای خود مجال شان میدهی که بازگردند و عذاب شان را پیش نمی اندازی که توبه کنند تا بنده هلاک شده با عذر و بهانه ای علیه تو نابود نگردد و بنده شقاوت زده به نعمتت سیه روز نشود مگر پس از عذر نهادن های طولانی و بسیار و رسیدن پی در پی حجّتهای آشکار و این کرامتی است از سرچشمه عفو تو ای بخشنده و بهره ای از مهربانی و لطف تو ای شکیبنده
۱۰ تویی که برای بندگانت دری به آمرزشت گشوده ای و آن را «توبه» نامیده ای و برایش از وحی خود، نشانی نهاده ای تا گمش نکنند.
-230x250.jpg "کتاب اسرار ماه رجب")
