آنگاه اوصاف منافقین را با اشاره به به ۲ آیه بیان فرمود:
یکی آیه ۱۱ سوره فتح که می فرماید: «يَقولونَ بِأَلْسِنَتِهم ما ليس في قلوبهم: با
زبانشان می گویند آنچه در قلب هایشان نیست»؛ و دیگری آیه ۱۵ سوره نور که می
فرماید: «تَحسَبونَهُ هَيْناً وَ هُوَ عِندَ اللهِ عَظيم: «کار خود را سبک می
شمارند در حالی که نزد خداوند بزرگ است.
سپس آزار و اذیتهای پی در پی منافقین را نسبت به حضرتش
یادآور شد تا آنجا که نسبتهای مسخره آمیز به حضرت دادند و کلمه «آذن» به معنای
«گوش» را درباره حضرت به کار بردند که منظورشان سراپا گوش بودن امیرالمؤمنین و
پیامبر و توجه متقابل آنان نسبت به یکدیگر بود. آنگاه در این باره آیه ۶۱ سوره
توبه را قرائت کرد که درباره نسبت دهندگان این کلمه از منافقین نازل شده بود
و مِنْهُمُ
الَّذِينَ يُؤذونَ النَّبي و يقولونَ هُوَ أَذْنُ ، قُل أذن خَيرٍ لَكُم يُؤْمِنُ
بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ المُؤمِنِينَ وَ رَحمَةُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُم وَ
الَّذِينَ يؤدون رسول الله لهم عَذَابٌ أَلِيمٌ.
از آنان
کسانی هستند که پیامبر را اذیت میکنند و میگویند او اذن (گوش دهنده به هر حرفی
است، بگو گوش است . بر قد کسانی که گمان میکنند او «اذان» است . و برای شما خیر
است. به خدا ایمان میآورد و در مقابل مؤمنين اظهار تواضع و احترام می نماید و برای
کسانی از شما که ایمان آورده اند رحمت است...