کتاب کشفم کن 2

راه می افتیم برویم بالا الان هر آن باید کسل سر برسد تا به ما ملحق شود و گروهمان را به خارج از این شهر زیرزمینی و به داخل دنیای واقعی هدایت کند این اولین فرصتی است که در تقریباً ۳ سال برایم پیش آمده تا ببینم چه بر سر جامعه مان آمده. ۱۴ سالم بود که مرا به خاطر کشتن بچه ای معصوم کشان کشان از خانه دور کردند. ۲ سال از بیمارستان به دفتر حقوقی و از بازداشتگاه به بخش روانی پرتم کردند تا سرانجام تصمیم گرفتند مرا برای همیشه بفرستند تیمارستان انداختنم توی آسایشگاه بدتر از فرستادنم به زندان بود؛ به گفته والدینم، هوشمندانه تر بود. اگر به زندان فرستاده شده بودم آن وقت نگهبانها باید با من مثل انسان رفتار می کردند؛ در عوض در یک سال گذشته با من مثل جانوری هار رفتار شد گرفتار در دخمه ای تاریک بدون هیچ ارتباطی با دنیای بیرون تا این جا بیشترین چیزی که از سیاره مان دیده ام یا از قاب پنجره بوده است یا وقتی جانم را برداشته بودم و قرار میکردم و حالا مطمئن نیستم چه انتظاری دارم اما می خواهم ببینم. باید ببینم.

از کوری خسته ام از وابستگی به خاطرات گذشته و خرده ریزهایی که توانسته ام از اکنون دست و پا کنم خسته ام فقط میدانم که ۱۰ سال است سازمان احیا نامی آشناست. این را میدانم چون وقتی ۷ سالم بود کارزار انتخاباتی شان را شروع کردند.

آغاز فروپاشی مان را هرگز فراموش نمیکنم روزهایی را به یاد می آورم که اوضاع هنوز کمابیش عادی بود. وقتی مردم فقط بفهمی نفهمی مدام می مردند، وقتی غذای کافی برای آنهایی که پول کافی برای پرداخت داشتند وجود داشت. این قبل از وقتی بود که سرطان بیماری شایع و آب و هوا جانوری شد سرکش و خشمگین یاده می آید همه چطور به خاطر سازمان احیا هیجان زده بودند. یادم می آید امیدی که در چهره ی معلم هایمان موج میزد و اطلاعیه هایی را که وسط روز توی مدرسه مجبور بودیم تماشا کنیم. این ها را به یاد می آورم. و درست ۴ ماه قبل از وقتی که من ۱۴ ساله مرتکب جنایتی نابخشودنی شود. مردم خلل ناپذیر مید بخورد. ر می دادند امیدوار بودند بهترینها رقم امید میتواند آدمها را وادار به کارهای وحشتناکی کند.

دنیایمان سازمان احیا را انتخاب کردند تا ما را به سوی آینده ای بهتر هدایت کنند امید. آنها خیلی امید داشتند پدر و مادرم همسایه هایمان، معلم هایم و همکلاسی هایم همه وقتی برای سازمان احیا هورا می کشیدند و وعده حمایت یادم می آید درست قبل از این که مرا ببرند اعتراض ها را دیدم. یادم می آید دیدم خیابان ها لبریز از سیل جمعیت خشمگینی بود که می خواستند جنس خریداری شده را پس بدهند یادم می آید چطور سازمان احیا سرتاپای معترض ها را به رنگ سرخ درآورد و گفت آن روز صبح قبل از ترک خانه باید نوشته های ریز قرارداد را می خواندند.

جنس فروخته شده پس گرفته نمیشود.

کسل و کنجی اجازه داده اند در گروه اعزامی باشم چون سعی دارند در قلب نقطه ی امگا پذیرایم باشند. میخواهند به آنها ملحق شوم آنها را واقعاً بپذیرم درک کنم چرا ماموریتشان این قدر مهم است کسل از من میخواهد علیه سازمان احیا و نقشه هایی که برای دنیا کشیده مبارزه کنم کتابها ابزارها زبان و تاریخی که قصد دارند نابود کنند؛ زندگی ساده پوچ تک رنگی که میخواهند به نسلهای آتی تحمیل کنند. از من میخواهد ببینم که زمین ما هنوز آن قدر تخریب نشده که ترمیم ناپذیر باشد؛ می خواهد ثابت کند که قابل نجات است که اوضاع بهتر میشود به شرطی که قدرت در دست آدم درست باشد.