جامعهشناسى هنر دانشى میانرشتهاى است که با تاریخ فرهنگى، زیبایىشناسى، تاریخ هنر، انسانشناسى، روانشناسى اجتماعى، جامعهشناسى انتقادى، جامعهشناسى پیمایشى و ... مرزهاى مشترکى دارد. این کتاب نخستین درسنامهی جامعهشناسى هنر به زبان فارسى است که درونمایهی آن را نه "هنر و جامعه"، نه "هنر در جامعه"، بلکه "هنر بهمثابهى جامعه" تشکیل مىدهد. کتاب پس از مرور رویکردهاى متفاوت به موضوع هنر، از جمله رویکرد زیبایىشناختى، تاریخى و انتقادى، و بیان دستاوردهاى هریک از آنها و مدلهاى تحلیل گذشته، رویکردهاى امروزى را معرفى مىکند. این اثر از دو بخش (هر بخش از چهار فصل) و یک نتیجهگیرى تشکیل شده است. در بخش اول از تاریخ جامعهشناسى هنر سخن گفته شده و در آن سه نسل متمایز شدهاند: نسل زیبایىشناسى جامعهشناختى، نسل تاریخ اجتماعى هنر، و نسل جامعهشناسى پیمایشى. در بخش دوم که به جامعهشناسى پیمایشى اختصاص دارد، دستاوردهاى عمدهى آن بر حسب درونمایههاى اصلىاش ــ دریافت، میانجىگرى، تولید، و آثار ــ مطرح مىشود. سرانجام در مقام نتیجهگیرى، مىکوشد چالشهای جامعهشناسى هنر را مطرح کند.
