است؛ یعنی دعا سخن گفتن با خدای متعال است؛ به تعبیر امام بزرگوارمان دعا قرآن صاعد است. همان حرف زدن با خدا است. یک وقت شما قرآن میخوانید خدا دارد با شما حرف میزند؛ یک وقت دعا میکنید شما دارید با خدا حرف میزنید وقتی قرآن میخوانید این قرآن نازل خدای متعال دارد با شما صحبت میکند و حرف میزند حقایق را برای شما روشن میکند؛ از بالا نازل میشود؛ و وقتی شما دعا میخوانید شما دارید با خدا حرف میزنید؛ این صدای شما است که صعود پیدا میکند البته دعا اگر خوب خوانده بشود، آن وقت دعاى يُسمَع است و اسمع دُعائى إِذا دَعَوتُكَ وَ اسمَع نِدائى إذا ناديتك که در مناجات شعبانیه میخوانیم پروردگارا! دعای مرا بشنو یک جورد دعا خواندنی هست که خدا آن را نمی شنود. در دعا میخوانیم: « : «أعوذُ بِكَ مِن نَفسٍ لا تَسْبَع وَ مِن قَلبٍ لا يخشع و من دُعاء لا يُسمع ؛ پناه میبرم به تو از دعایی که شنیده نمیشود؛ یعنی خدای متعال اعتنائی به آن دعا نمیکند. اینکه میبینید از قول پیغمبر اصلی الله علیه وآله وسلّم) نقل شده است که فرمود: «الدعاء مخ العبادة"، مغز عبادت دعا است، به خاطر آن است که در دعا حالتی وجود دارد که عبارت است از وابستگی مطلق به پروردگار و خشوع در مقابل او اصل عبادت هم این است. لذاست که در ادامه ی آیه ی شریفه ی وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ» ميفرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرینَ : اصل دعا این است که انسان در مقابل خدای متعال، خود را از انانیت دروغین بشری بیندازد، اصل دعا، خاکساری پیش پروردگار است.