چه شرایط تاریخیای زمینهساز شکلگیری اندیشهای نو در جامعه میشود و چه عواملی فرم، محتوا و جهتگیری این اندیشه را شکل میدهد؟ در پاسخ به این پرسش، دو رویکرد کلی در جامعهشناسی فرهنگ قابلتشخیص است. در یک سو، جامعهشناسانی قرار دارند که وظیفهی جامعهشناسی فرهنگ را نشاندادن تأثیر یکسویه و تعینبخش جامعه بر فرهنگ میدانند. در سوی دیگر، جامعهشناسانیاند که به استقلال فرهنگ معتقدند و فرهنگ را چیزی بیش از بازتاب صرف جامعه میدانند. وسنو در پژوهش خود در پی پاسخگفتن به سه پرسش بنیادی دربارهی جنبشهای ایدئولوژیک اصلاح دینی، روشنگری و سوسیالیسم اروپایی است: چه شرایطی زمینهساز شکلگیری این جنبشهای ایدئولوژیک در تاریخ تحول سرمایهداری اروپا شد؟ چه عواملی منابع و فضای اجتماعی لازم برای تولید و رشد این گفتمانهای فرهنگی را فراهم آورد؟ و چه عواملی ساختار درونی و محتوای این گفتمانها را تعیین کرد؟ آنچه پژوهش وسنو را از پژوهشهای پیشین متمایز میکند این است که او پاسخش را مبتنی بر دریافتی تازه از فرهنگ (دریافت «عینی» از فرهنگ و ایدئولوژی) و ساختار اجتماعی (ساختار بهعنوان «بانک یا ذخیرهی منابع») مطرح میکند. او در تقابل با سه نظریهی تطابق فرهنگی، مشروعیت طبقاتی و محرومیت نسبی و با بهچالشکشیدن مفروضات «ذهنگرایانه» آنها، رویکردی تازه به مکانیسمهای رابط میان اندیشه و ساختار اجتماعی عرضه میکند.
