ژوزه ساراماگو در رمان خود کابوسی هولناک را باز میآفریند. جامعهی شهری پیشرفتهای با همهی امکانات ناگهان به بربریت باز میگردد و کل ساختار زندگی جمعی به انحطاط کشیده میشود. رشتههای الفت و تعهد از هم میگسلد و یکییکی از بین میرود.
کتاب « کوری» یک رمان خاص است، یک اثر تمثیلی، بیرون از حصار زمان و مکان، یک رمان معترضانهی اجتماعی-سیاسی که آشفتگی و اجتماع و انسانهای سردرگم را در دایرهی افکار خویش و مناسبات اجتماعی تصویر میکند.
ساراماگو تأکید بر این حقیقت دارد که اعمال انسانی در «موقعیت» معنا میشود و ملاک مطلقی برای قضاوت وجود ندارد، زیرا موقعیت انسان ثابت نیست و در تحول دائمی است. در یک کلام ساده، دغدغهی عمدهی ذهن ساراماگو در این رمان فلسفی مسئلهی سرگشتگی انسان معاصر یا «انسان در موقعیت» است که از خلال ابعاد و لایههای مختلف و واکنشهای آنان بررسی میشود.
از دیگر مایههای اصلی رمان نقد خشونت و میلیتاریسم، اطاعت کورکورانه، دیکتاتوری و سیر تاریخی و فراگیربودن آن است. در شهری که اپیدمی وحشتناک کوری شیوع پیدا میکند و نمیدانیم کجاست و میتواند هر جایی باشد، خیابانها نام ندارد. شخصیتهای رمان نیز نام ندارند.
ساراماگو در «کوری» تعهد و باور عمیق خود را به عدالت اجتماعی، احترام به خرد و عقل سلیم همراه با تزکیهی روح و جسم که تنها ضمانت پایدارماندن هر جامعهای است، در غالب یک رمان هنرمندانه و شگفتانگیز به ما ارمغان میدهد.
داستان از ترافیکی در یک چهارراه آغاز میشود. یک راننده ناگهان کور میشود و بلافاصله افرادی دیگر بینایی خودشان را از دست میدهند و مسئلهی عجیب این است که کوری آنها نه با سیاهی که با سفیدی درخشانی همراه است و با معاینهی پزشک مشخص میشود که چشمها سالم هستند...
این کتاب به زبان انگلیسی در اختیار مخاطب قرار گرفته است.
