آموزش در پاورقی تلاشی است برای فهم وضعیت حاشیه‌ای نهاد آموزش در ایران در بافتار تاریخی آن. خصوصی‌سازی آموزش، یا به تعبیر دقیق‌تر، عقب‌نشینی دولت از مالکیت، عرضه و اداره‌ی امر آموزش و شبه‌بازاری‌ساختن آن، وضعیتی است که راه خود را به‌شکلی خزنده و در روندی تاریخی در ساختار سیاست آموزش باز کرده است. این کتاب در وهله‌ی نخست، بر آن است که روندها، کنش‌گران و بزنگاه‌های تاریخی پیدایش، استقرار و تثبیت سیاست‌های خصوصی‌سازی آموزش را شناسایی کند و در وهله‌ی بعد، می‌کوشد با معرفی و شرح گونه‌شناسی چندبعدی، گستره‌ی مفهومی خصوصی‌سازی آموزش را به‌تصویر کشد و از ابعادی پنهان که تجربه‌ی آموزش را در ایران امروز کالایی کرده است، پرده بر‌دارد. دغدغه‌ی دیگر این کتاب پیوندزدن میان گونه‌های خصوصی‌سازی آموزش با پیامدهای آن‌ها بر عدالت در معنای چندبعدی آن است.نهاد آموزش که نقش مؤثری در تحقق عدالت جامعه دارد، نه‌تنها باعث غنای فرهنگی می‌گردد، بلکه جامعه‌ی آینده را نیز می‌سازد. وقتی آموزش طفیلی انگاشته شود و مسئولیت آن بر دوش‌خود جامعه باشد، نمی‌توان انتظار داشت ضامن دو اصل قوام‌بخش جامعه، برابری و همبستگی اجتماعی، باشد. ایران ما امروز نیازمند آن است که آموزش را دوباره از «پاورقی» به «متن» سیاست دولت بازگرداند.
