کتاب پیش رو مجموعهای از ده مقالهی هاروارد را که به مدیران تازهکار کمک میکند تا مسیر پیش روی خود را با دانش و آگاهی بیشتری طی کنند و در این مسیر از راهنمایی و اطلاعاتی درست بهرهمند شوند، در خود جا داده است.
رهبرشدن، حتی برای بااستعدادترین افراد، فرایندی طاقتفرسا و البته پرسود است که یادگیری و رشد شخصی مستمر جزئی از آن است. آزمون اولیه در طول این مسیر بهاندازهای بدیهی است که اغلب آن را فراموش میکنیم: رئیسشدن برای اولین بار. این موضوع تأسفانگیز است؛ چراکه آزمونهای موجود در این مسیر، هم برای شخص و هم برای سازمان، پیامدهای جدی دارد. اولین مناصب مدیریتی مدیران اجرایی تأثیراتی همیشگی بر آنها میگذارد. پس از چند دهه، ماههای اول مدیریت خود را بهصورت تجربههای تحولساز به یاد میآورند که فلسفه و سبک رهبری آنها را بهگونهای رقم زده که همچنان بر شغلشان تأثیر میگذارد. اگر کسی بهدلیل عملکرد و صلاحیتهای فردی قوی ارتقا یابد، اما با مسئولیتهای مدیریتی وفق پیدا نکند، سازمانها هزینههای انسانی و مالی هنگفتی متحمل میشوند. با توجه به دشواری این گذار، این شکستها عجیب نیست. از مدیران تازهکار دربارهی روزهای اول رئیسشدنشان بپرسید یا از مدیر اجرایی ارشدی بخواهید احساسش را هنگام مدیرشدن به یاد آورد. اگر صادقانه پاسخ دهند، داستان بینظمی و سردرگمی طاقتفرسایی را خواهید شنید. مسئولیت جدید آنها بههیچوجه مطابق انتظاراتشان نبوده؛ بلکه بهحدی بزرگ بوده که هیچکس بهتنهایی از پس آن برنمیآید.
مدیران تازهکار، همزمان با عبور از فرآیند سخت رئیسشدن، با یادگیری پذیرش تصورات اشتباه، به برتری درخورتوجهی میرسند؛ اما با توجه به ماهیت چندلایهی مسئولیتهای جدیدشان، همچنان در حل معمای مدیریت اشتباه میکنند. اشتباهکردن، هرقدر هم در فرایند یادگیری مهم باشد، مسئلهای جدی است. متأسفانه، تحقیقات نشان میدهد تعداد بسیار کمی از مدیران تازهکار درخواست کمک میکنند. این هم تا حدودی نتیجهی یکی دیگر از تصورات اشتباه است: انتظار میرود رئیس همهی جوابها را بداند و برای همین، درخواست کمک نشانهای قطعی از اشتباهبودن ارتقاست. البته مدیران باتجربه میدانند هیچکس همهی پاسخها را نمیداند. اطلاعات مدیر در طول زمان و با تجربه به دست میآید.
