دبیرسیاقی در پیشگفتار گزیده و مفید خود نوشته است این کتاب برگردان‌گونه داستان‌ها و کارنامه شاهان ایران از شاهنامه فردوسی است. این پژوهشگر معتقد است ارج نهادن بر خرد و بر سخن و بر دین و پیونددادن این سه از نکات مهمی است که در شاهنامه قابل ردگیری است. او شاهنامه را سند لیاقتِ زبان فارسی و گنجینه‌ی فرهنگ و معارف ایران تا عصر فردوسی به حساب می‌آورد و مطالعه‌ی آن را بر همگان لازم می‌داند. در بخش زندگی‌نامه‌ی فردوسی از کم‌وکیف دورانی که فردوسی می‌زیسته مطلع می‌شویم. آن‌طور که دبیرسیاقی براساس پژوهش خود به اطلاع خوانندگان می‌رساند، این است که او در دوران سلطه‌ی محمود غزنوی هرگز به دستور وی به نظم شاهنامه نپرداخت و با او هیچ قراردادی ننوشت و در غربت هم البته نمرد.
از جمله قسمتهای بسیار جذاب این اثر، هفت‌خان رستم و نیز هفت‌خان اسفندیار است که به نثر برگردانده شده است. این هفت‌خان‌ها چنان زیبا به نثر آمده‌اند که هر خواننده‌ای را وسوسه میکند آن‌ها را در دورهمیها و مهمانی‌ها و حتی برای فرزندان خود قرائت کند و از این امکان منثور در شب‌های بلند توشهای بسازد.
نکته‌ای که لازم است پیش از مطالعه این اثر از آن مطلع باشیم یکی همین که متن منثور شاهنامه، برگردان بیت‌به‌بیت و کلمه‌به‌کلمه نیست ؛ بلکه برگردان‌گونه کوتاه و ساده‌ای است بی‌آنکه از اصل مطلب هیچ نکته‌ای کاسته شده باشد. نکته‌ی نهایی این‌که هفت‌خان سلوکی اسطوره‌ای-عرفانی است که روایت قهرمانی را مرتبط میکند با روایتی درونی و یا نوعی برگشت به درون برای راه‌یافتن به کمال. شاهنامه‌ی فردوسی علاوه‌بر روایتهای قهرمانانه بیرونی، در هفت‌خان روایتی از پالایش درونی از بند آنچه در اساطیر ایرانی اهریمنان هفت‌گانه نامیده می‌شود را به تجربه می‌آورد. برای همین است که جدال قهرمانان هفت‌خان شاهنامه، درسی است تاریخی و ماندگار برای زیستن راستین تا در آشتی با خود قرار بگیریم و نیز با آنچه اخلاق آن را در حق دیگری بد می‌داند، در درون خود مقابله کنیم.
