بوشیدو به معنای «راه و رسم سامورایی» صرفاً مجموعه‌‌ای از قواعد حاکم برای شاغلان در پیشه‌ی نظامی ژاپن نبود، بلکه شیوه‌ی زیستی برای تک‌‌تک مردم سرزمین آفتاب تابان بود ــ و عطرش را هنوز هم می‌توان استشمام کرد. عطرش ــ همچون شکوفه‌ی ساکورا ــ چنان ملایم است که نمی‌دانی آنچه به مشام می‌‌رسد از گُلی برخاسته یا جهان از ازل به چنین عطری آغشته بوده.ذیل چنین نظام فاخری بود که بوشیدو از انسان می‌‌خواست در برابر ترس، رنج، شکست و حتی مرگْ شأن و صلابت خود را حفظ کند.و در این راه که وفاداری، شرافت و مسئولیت گاه ارزشی فراتر از زندگی داشتند، سامورایی می‌آموخت پیش از آن‌که بر دیگری غلبه کند، باید بر خویشتن مسلط شود.پس غریب نیست اگر می‌بینیم شمشیرهای‌شان بیشتر آغشته به خون خود بوده تا دیگران.بوشیدو ــ و نهادِ مادرش یعنی شینتو ــ فقط روایتی متعلق به ژاپن فئودالی و مدفون در گذشته نیست بلکه داستانی شنیدنی برای تمام انسان‌ها، در همه‌ی ادوار و سراسر جهان است.پاسخ‌های بوشیدو به پرسش‌های بنیادی زندگی هنوز کارآمد هستند: انتخاب انسان در لحظه‌های دشوار باید چگونه باشد؟ شرافت چه بهایی دارد؟ چگونه می‌توان با وجود ناپایداری زندگی صلابت خود را حفظ کرد؟ پاسخ به چنین پرسش‌‌هایی موضوع این کتاب است.
