فرزندم تو را سفارش میکنم به ترس از خدا
و همیشه در فرمان او بودن و دل را به یاد او آباد نمودن و به ریسمان او (قرآن) چنگ
زدن و کدام وسیله و رشته ای از آنچه تو را با خدا پیوند دهد استوارتر باشد که به
آن بیاویزی؟ فرزندم دلت را به اندرز زنده دار و به پارسائی بمیران و به یقین
،نیروبخش و با [یاد] مرگ رام کن و به اعتراف به فنا و نیست شدنش وادار ساز و به
سختیهای دنیایش بینا گردان و از یورش روزگار و دگرگونیهای آشکار شب و روزش بترسان
و سرگذشت پیشینیان را بدو عرضه کن و مصائب گذشتگان را بیادش ،آر و در شهرها و
ویرانه های آنها سیاحت کن و بنگر که چه کردند و کجا بار گشودند و از کجا به کجا
شدند؟ تا دریابی که از دوستانی عزیز دل شستند و به دیار غربت مسکن گزیدند در میان
خانمانشان فریاد زن های ای خانههای خالی و بی صاحب کجایند صاحبان و اهلت ! سپس بر
سر گورهایشان درنگ کن و بگو های ای پیکرهای پوسیده و اندامهای از هم پاشیده, این سرائی که در آنید چگونه یافتید.