در باب انقلابها اثری پژوهشی دربارهی انقلاب و جنبشهای انقلابی در جهان معاصر است که شش پژوهشگر حوزههای جامعهشناسی، علوم سیاسی و روابط بینالملل آن را نوشتهاند. نویسندگان تلاش میکنند برخی دوگانههای رایج در مطالعهی انقلابها را کنار بگذارند و پدیدهی انقلاب را پیچیدهتر از تقسیمبندیهای معمول بررسی کنند.کتاب با این پرسش آغاز میکند که نظریههای موجود تا چه اندازه میتوانند انقلابهای دو قرن اخیر، بهویژه تحولات قرن بیستویکم، را توضیح دهند. نویسندگان معتقدند الگوهای قدیمی که انقلاب را عمدتاً بهشکل شورشهای مسلحانه و دگرگونیهای گسترده اجتماعی و طبقاتی میدیدند، برای توضیح بسیاری از جنبشهای معاصر کافی نیستند. آنها به ویژگیهایی مانند ائتلافهای شهری و میانطبقاتی، مقاومت بدون سلاح و اهداف محدودتر جنبشهای جدید نیز توجه میکنند.یکی از محورهای اصلی کتاب نقد دوگانههایی است که در پژوهشهای مربوط به انقلاب رایج شدهاند: اجتماعی یا سیاسی، ساختار یا عاملیت، خشونت یا عدم خشونت، موفقیت یا شکست و عوامل داخلی یا بینالمللی. نویسندگان استدلال میکنند که در واقعیت، این عناصر اغلب در تعامل با یکدیگر قرار دارند؛ برای مثال، جنبشهای انقلابی را نمیتوان همیشه صرفاً خشونتآمیز یا غیرخشونتآمیز دانست و یک انقلاب نیز لزوماً بهطور کامل موفق یا شکستخورده نیست.در بخشهای پایانی، کتاب علاوه بر مسائل نظری و روششناختی، به اخلاق پژوهش دربارهی انقلابها و رابطهی میان پژوهشگران و کنشگران سیاسی نیز میپردازد. بنابراین «انقلابها» بیشتر از آنکه روایتی تاریخی از چند انقلاب مشخص باشد، تلاشی برای بازاندیشی در شیوهی مطالعهی انقلاب و فهم تحولات سیاسی معاصر است.
