دریاس و جسدها داستانی است از مردمی منتظر، مردمی که اندیشهی قیام را در سر میپرورانند اما در عمل دست روی دست گذاشتهاند. فراخوانی برای حفظ آگاهی نسبت به تاریخ، بهعنوان فاجعه و نه بهعنوان داستان ساختگی افتخار و شکوه و قهرمانی؛ دعوتی به اندیشیدن عمیقتر دربارهی مرگ و جاودانگی بهعنوان دو مفهوم که بیش از صد سال است سیاست، آن را در شرق تولید میکند و به بازی میگیرد.
در این کتاب با دو برادر دوقلو اما کاملا متفاوت همراه میشویم، الیاس و دریاس. الیاس انسانی عادی و اجتماعی است که بهراحتی با دیگران ارتباط میگیرد اما دریاس متفاوت است، به خارج از کشور رفته و تاریخ خوانده، او چندان اهل اجتماع نیست و پس از بازگشت به کشورش تنها کسی که با او ارتباط دارد الیاس است. او بهراحتی هرچیزی را نمیپذیرد و به سلاح پرسشگری مجهز است.
ژنرال اشکزاد دیگر شخصیت کتاب است، کسی که با شناخت رنج و خواستهی مردم، میکوشد قیام آنها را رهبری کند، اما ازآنجاکه انسانی عادی نیست به کارهایی متفاوت دست میزند.
نمیشود کار بختیار علی را به معنای عادیِ خواندن، خواند. آدم در داستانهای عظیم او غرق میشود. میغلتد درون گردابی از تصاویر، صحنهها، شخصیتها، و تخیلات عمیق و حکایت و افسانه که مخاطب را سرمست میکند.
هارتموت برخهولتر، باریشه تزایتونگ
وقتی رمانی از بختیار علی را دست میگیرید در دنیای فراسوی کتاب گم میشوید.
آنجل شادو، تویه تزو ریشه تزایتونگ
بخیتار علی در آثارش نه فقط مهربانانه به قربانیها نگاه نمیکند، بلکه بیآنکه عذرخواه کسی باشد، نشانمان میدهد که چقدر مرز بین قربانی و جلاد باریک است.
اشتفان شتوکار، دی رای ما اشتوتگارت
