داستان کتاب دل کور در دو بخش است، بخش اول دوران کودکی صادق آریان است وقتی که او تنها چهار سالش بود و بخش دوم دوران جوانی صادق است.زاویه‌ی دید هر دو بخش به‌صورت سوم شخص یا دانای کل محدود است.نویسنده تنها در قالب یکی از شخصیت‌های داستان به نام صادق آریان رفته و داستان را روایت می‌کند.با این تفاوت که در بخش اول صادق نقش فرعی داستان را دارد و تنها روایت‌کننده‌ی داستان است اما در بخش دوم کتاب دل کور، صادق نقش اصلی را بر عهده دارد.دل کور فصیح به‌دلیل ارائه‌ی تصویری از یک دوره‌ی خاص، دارای جنبه‌های تاریخی قوی است. فصیح، نویسنده‌ای است که گمگشتگی افراد نسلی را توصیف می‌کند که نوجوانی‌شان در دهه‌ی جوش‌وخروش اجتماعی گذشت، اما تا به خود جنبیدند سال‌های کودتا فرا رسید و باران فاجعه بر آن‌ها بارید. نویسنده در رمان بیشتر به وقایع واقعی تاریخ نظر انداخته و اما گاهی مواقع در این میان به خلق شخصیت‌هایی دست زده است که در تاریخ هیچ نقشی نداشته‌اند.اسماعیل فصیح در دوم اسفند ۱۳۱۳ در تهران تولد یافت. پس از تحصیلات عالی در آمریکا به ایران بازگشت و از سال ۱۳۴۲ در شرکت ملی نفت ایران در مناطق نفت‌خیز جنوب به کار پرداخت و در سال ۱۳۵۹ با سمت استادیار دانشکده‌ی نفت آبادان بازنشسته شد. برخی آثار چاپ شده او از این قرار است:رمان‌ها: شراب خام، باده‌ی کهن، ثریا در اغما، زمستان، اسیر زمان، پناه بر حافظ، بازگشت به درخونگاه، لاله برافروخت، گردابی چنین هایل و... مجموعه‌داستان‌ها: خاک آشنا، دیدار در هند، عقد و داستانهای دیگر، برگزیده‌ی داستان‌ها و نمادهای دشت مشوش.ترجمه‌ها: وضعیت آخر، بازی‌ها، ماندن در وضعیت آخر، استادان داستان، رستم‌نامه، خودشناسی به روش یونگ و تحلیل رفتار متقابل در روان‌درمانی.
