وقتی آتش جنگ جهانی دوم زبانه کشید و ارتش‌ها برای پیروزی بر دشمن به هر ابزاری چنگ می‌زدند، رقابتی میان قدرت‌ها برای جلب نظر مسلمانان و بسیج آن‌ها در جبهه‌ی خودی درگرفت. آلمان با پیشروی در شمال آفریقا و همچنین در اروپای شرقی و قفقاز وارد سرزمین‌های مسلمان‌نشین شد و برای اینکه جبهه و پشت جبهه را ایمن و استوار نگاه دارد باید به دو هدف دست می‌یافت: نخست باید رابطه‌ی خوبی با مسلمانان برقرار می‌کرد تا نارضایتی میانشان ایجاد نشود و دوم، با توجه به وخامت وضعیت جبهه‌ها، باید مسلمانان را برای خدمت در جبهه‌ی آلمان ترغیب می‌کرد.
رهبران نازی برای تحقق این دو هدف می‌کوشیدند وجهه‌ای نیک از خود نزد مسلمانان ترسیم کنند و پیوسته یادآوری می‌کردند آلمان آزادی دینی و سیاسی برای مسلمانان به ارمغان می‌آورد: آزادی سیاسی از سلطه‌ی بریتانیا و آزادی دینی و سیاسی از سلطه‌ی کمونیست‌های ملحد. آلمانی‌ها برای برقراری رابطه‌ی دوستانه با مسلمانان تمهیدات فراوانی اندیشیدند و حتی به سربازان خود آموزش دادند در مناطق مسلمان‌نشین چگونه رفتار کنند تا هیچ مسلمانی آزرده‌خاطر نشود.
دیوید معتدل، تاریخ‌نگار جوان آلمانی‌ـ ایرانی در کتاب دنیای اسلام و جنگ آلمان نازی با بررسی دقیق انبوهی از اسناد، روابط آلمان نازی با مسلمانان را در دوران جنگ جهانی دوم بررسی کرده است. این کتاب که در نوع خود بی‌همتاست نخست به زبان انگلیسی منتشر شد و سپس نسخه‌های آلمانی و فرانسوی آن نیز به چاپ رسید.
