نظام دستگاهی موسیقی ایران با عنوان «ردیف»، که با آموزش به روش سینهبهسینه حفظ شده تا به دست ما رسیده است، روایتهای مختلفی دارد و هر روایت به نام استادی که راوی آن بوده نامیده میشود. ردیف میرزا عبداللَّه (۱۲۲۲ـ ۱۲۹۷ هجری شمسی) قدیمیترین و معتبرترین روایت ردیف است که از او به شاگرد بلافصلش اسماعیل قهرمانی و از اسماعیل قهرمانی به نورعلی برومند منتقل شده است.
نتنویسی انجامشده در این کتاب مبتنی بر اجرای داریوش طلایی با سهتار است. اجرایی که براساس روایت او از ردیف میرزا عبداللَّه بنا شده است. در این نتنویسی با ابداع روشی خاص افزونبر فراگیری الگوهای ردیف، فراگیری ساختار گوشهها و ارتباط جملههای آن با یکدیگر نیز مورد توجه قرار گرفته است. روشی که از درک این موسیقی بهعنوان رپرتواری منجمد میپرهیزد و بهدنبال تبدیل آن به الگوهایی زاینده در ذهن هنرجو است. به دیگر سخن وظیفهی این کتاب انتقال دانش و محتوای موسیقی دستگاهی از طریق ردیف است.
داریوش طلایی خود روایتگر ردیف و از نسل چهارم موسیقیدانان پس از میرزا عبداللَّه است. او نوازندهی ممتاز تار و سهتار است و این ردیف را طی سالهای ۱۳۵۰ـ ۱۳۵۶ مستقیما نزد نورعلیخان برومند آموخته است، همچنین دورههایی از دیگر روایتهای ردیف را نزد علیاکبر شهنازی، عبدالله دوامی، یوسف فروتن و سعید هرمزی فراگرفته است. او با تحصیل در فرانسه به دانش جدید موسیقی نیز مجهز شده و کسب این دانش به او امکان داده است تا علاوهبر اجرا و درک شفاهی ردیف به پژوهش علمی در این رپرتوار دست زند. او توانسته است در مسیر این پژوهش به درک و روشی بدیع برای انتقال محتوا و ساختار ردیف نائل آید.
