از زندگی بقراط (حدود 460 تا حدود 370 ق.م) مطلب چندانی نمی‌دانیم. افلاطون از او به‌عنوان پزشکی نام می‌برد که طالبان علم و حرفه‌ی پزشکی نزد او می‌رفتند تا با پرداخت مزد، اصول حرفه‌ی پزشکی را از او فراگیرند. بقراط در جزیره‌ی کوس، واقع در شرق دریای اژه، نزدیک ترکیه‌ی کنونی، در خاندانی به دنیا آمد که جداندرجد پزشک بودند و نسب خود را به آسکلپیوس می‌رساندند. پدر بقراط و پدربزرگش پزشک بودند و او پزشکی را از آنان یاد گرفت. همچنین نزد دموکریت و گُرگیاس به فراگیری مطالب دیگر، غیر از طب، پرداخت. دو پسر و دامادش نیز در مکتب او تعلیم یافتند و پزشک شدند.اغلب بقراط را نخستین کسی می‌دانند که باور داشت بیماری‌ها دارای علل طبیعی هستند و از جادو یا نفرین خدایان سرچشمه نمی‌گیرند. او راه طب را از مذهب و فلسفه تا حد ممکن جدا کرد و عوامل محیطی و سبک زندگی و نوع تغذیه را ریشه‌ی بیماری‌ها دانست. طب بقراطی بر مبنای «قدرت شفابخش طبیعت» کار می‌کرد. طبق این فرضیه، بدن انسان دارای تعادلی است که برخی علل و عوامل این تعادل را بر هم می‌زنند، اما بدن انسان توانایی دارد تعادل ازدست‌رفته‌ی خود را بازیابد و به درمان برسد. کار پزشک این بود که روند طبیعی درمان را تسهیل کند و به بیمار کمک کند زودتر به تعادل مطلوب دست یابد. در این کتاب ترجمه‌ی 13 رساله از بقراط آمده که مواجهه‌ی مستقیم علاقه‌مندان با نوشته‌های او را میسر می‌سازد.
