کتاب” فارسی عمومی” اثر “دکتر عباسعلی وفایی و دکتر مهدی محبتی” است.در بخشی از این کتاب آمده:«فارسی یکی از زبانهای هند و اروپایی در شاخهی زبانهای ایرانی جنوب غربی است که در کشورهای ایران، افغانستان، تاجیکستان و ازبکستان به آن سخن میگویند. فارسی زبان رسمی کشورهای ایران و تاجیکستان و یکی از دو زبان رسمی افغانستان (در کنار پشتو) است. زبان رسمی کشور هندوستان نیز تا پیش از ورود استعمار انگلیس، فارسی بود. فارسی از نظر شمار و تنوع ضربالمثلها در میان سه زبان اول جهان است. دامنهی واژگان و تنوع واژهها در فارسی همچنین بسیار بزرگ و پرمایه است و یکی از غنیترین زبانهای جهان از نظر واژهها و دایرهی لغات بهشمار میآید. در کمتر زبانی فرهنگ لغاتی چون دهخدا و یا فرهنگ معین دیده میشود. زبان و ادبیات فارسی مهمترین شاخصهی هویت فرهنگی، ملی و جهانی ماست؛ هم بهخاطر آنکه فارسی، زبان دوم عالم اسلام است و بهترین جلوهگاه ظهور معارف و معنویت فرهنگ اسلامی و ایرانی است و هم بدان خاطر که هویت ملی و توان فکری و ذوق هنری و ابزار بیانی و ارتباطی فارسیزبانان و ایرانیان بیش از همه به همین زبان و ادبیات آن وابسته است و هم بدان جهت که امروزه ادب فارسی عظیمترین و مهمترین سرمایهی ما در جهان نوین به شمار میآید، به حدی که با ترک، طرد و احیانا فراموشی و یا غفلت از زبان فارسی ـ و خصوصا ساحت ادبی آن ـ همگی ما دچار آسیبهایی بزرگ و جبرانناپذیر خواهیم شد.»
