اگر این کثرت بی‌سابقه‌ی تولید و عرضه‌ی محصولات هنری، نه نشانه‌ای از پویایی فرهنگ، بلکه مکانیسمی برای یکدست‌سازی ذائقه‌ها زیر سیطره‌ی بازار باشد؛ اگر آنچه امروز به نام «آزادی انتخاب مخاطب» ستوده می‌شود، نه تحقق آزادی، بلکه تکنیکی نوین برای سازمان‌دهی اطاعت باشد، در این میان فرهنگ و هنر چه جایگاهی می‌یابند؟ اگر منطق بازار دیگر صرفا بر مناسبات مبادله یا نهادهای اقتصادی حاکم نباشد، بلکه تا ژرف‌ترین لایه‌های ادراک، میل، داوری و خودفهمی ما نفوذ کرده باشد، آیا هنوز می‌توان از خودآیینی فرهنگ سخن گفت؟ اگر اثر هنری دیگر نه با نسبتش با حقیقت، تجربه یا آفرینش بلکه پیشاپیش در افق رویت‌پذیری، گردش و مبادله‌پذیری تعیّن یابد، چه چیزی از امکان انتقادی هنر باقی می‌ماند؟ و اگر سوژه‌ی فرهنگی معاصر ناگزیر باشد نه‌فقط اثر، بلکه خویشتن را نیز همچون موضوعی برای عرضه، مدیریت و ارزش‌افزایی پیوسته تولید کند، آیا هنوز با هنرمند به معنای تاریخی کلمه روبه‌رو هستیم؟ جیم مک‌گیگان در فرهنگ نئولیبرال نشان می‌دهد که نئولیبرالیسم صرفا یک برنامه‌ی اقتصادی نیست، بلکه شکلی تمدنی است که از فرهنگ برای توجیه و استحکام نوع خاصی از قدرت بهره می‌برد و از این طریق، خود فرهنگ را نیز تغییرشکل می‌دهد و دگرگون می‌کند. این کتاب می‌تواند راهنمایی مهم برای اندیشیدن به این پرسش‌ها و فهم دگرگونی نسبت فرهنگ، هنر و قدرت در جهان امروز ما باشد.
