حتماً برای خوانندگان عجیب است که من به جای لفظ خدا یا الله ترجیحاً از الوهیت سخن میگویم. دلیلش آن است که میخواهم دایره مفهوم را تا حدودی گسترده تر نگاه دارم زیرا بر خلاف لفظ «خدا» يا «الله» الوهيت مقوله ای است که در هر دینی، یا حتی در فضای غیردینی با آن روبه روییم ولو آنکه این مقوله بسته به بستر و سیاقی که دارد خصوصیات متفاوتی به خود میگیرد و نامهای مختلفی دارد. زمانی که من در مقام یک محقق به قرآن نزدیک میشوم میکوشم از اصطلاح الوهیت بهره بگیرم تا فاصله معینی را برای تحلیلم ایجاد کنم و تأملاتم را پیشاپیش بر تصویر معینی از خدا تثبیت نکنم. در واقع میتوان گفت در اینجا الوهیت به مثابه اصطلاحی خنثی عمل می کند.
در مورد اسلام، الوهیت همان «الله» است لفظ «الله» در متون غیر عربی گاهی همانند یک نام برای خدای قرآن به کار میرود؛ در ترجمه های قدیمی تر [آلمانی] قرآن، لفظ خدا (Gott) را به کار نمی بردند بلکه لفظ «الله» (Allah) را حفظ می کردند. این سردرگم کننده است چرا که «الله» اسم خاص نیست، بلکه صرفاً معادل عربی برای لفظ خداست و به لحاظ ریشه شناسی صورت مختصر شده ال اله، یعنی «خدا (ی واحد) است. حتی مسیحیان و یهودیان عرب زبان نیز از خدا به عنوان الله سخن می گویند.
