اگر تاریخ ایران را جستوجو کنیم، خاستگاه آن را در منطقهای مییابیم بهنام میانرودان؛ ناحیهای در شرق دریای مدیترانه بر محور دو رود دجله و فرات. گفته میشود که محدودهی آن از شمال به کوههای زاگرس و از جنوب به خلیج فارس و شبهجزیرهی عربستان میرسد، و محل کنونی کشور عراق بههمراه قسمتهایی از ایران، سوریه، کویت، و ترکیه را پوشش میدهد، که به آن «هلال حاصلخیز» و «گاهواره تمدن» هم میگویند.
درمورد سرزمینهای باستانی کتابهای بسیاری نوشته شده اما یکی از بهترین نمونههای منتشرشده، کتاب «میانرودان؛ مهد تمدن امپراتوری بابل» به قلم پل کرایوازک، مورخ نامدار اهل انگلستان، نوشته شده که بهطور کامل و با جزئیات به تمام اولینهایی که در این سرزمین رخ داده، پرداخته و پرده از بسیاری حقایق میانرودان برداشته است.
در این کتاب میخوانیم که هزارهی سوم، چگونه شاهد ظهور تمدن بزرگی در خاورمیانه، یعنی تمدن بینالنهرین بود. همچنین شالودههای این تمدن را که قبلا در هزارهی چهارم پیریزی شده بود، بررسی میکنیم و میفهمیم که این سومریها و اکدیها بودند که آن را در هزارهی سوم به ثمر رساندند. در این کتاب میخوانیم که سومریها چه موقع به بینالنهرین آمدند و آیا آنها بودهاند که افتخار ابداع خط و احداث نخستین شهرها در جنوب بینالنهرین را داشتهاند یا خیر.
کتاب «میانرودان؛ مهد تمدن امپراتوری بابل»، یکی از جدیدترین نسخههای منتشرشده درمورد تمدن بینالنهرین است که بهصورت جزئی و بسیار دقیقی به آخرین دستاوردهای تاریخی و باستانشناسی پرداخته و مریم ستاری این کتاب را به فارسی ترجمه کرده است.
