در کتاب «ژوزفین» - اثری سرشار از ظرافت‌های تاریخی و انسانی - با سرگذشت زنی آشنا می‌شویم که در میانه‌ی آشوب قرن هجده، به‌شکلی آرام و ماندگار در تاروپود تاریخ جای می‌گیرد. ژوزفین، نه‌تنها همسر ناپلئون بناپارت، بلکه خود داستانی‌ست از بقا، دگرگونی و زنی که در زمانه‌ای خشن، همچون گل میان سنگروارگی سیاست شکوفا شد.
نویسنده با نگاهی تیزبین، روزگار دختری اهل جزایر دوردست را می‌کاود که با گذر از انقلاب فرانسه، دل ژنرالی بلندپرواز را می‌رباید، در کاخ‌ها قدم می‌زند، و تاج ملکه را بر سر می‌گذارد. اما در پس این زرق‌وبرق، زنی ایستاده است که رنج تبعید را چشیده، طعم طرد را مزه‌مزه کرده و هنوز، نگاهی مادرانه، عاشقانه و مقاوم دارد.
این کتاب، چونان پرده‌ای خوش‌رنگ از تاریخ و دل، به‌جای آنکه فقط وقایع را بشمارد، بافتی می‌سازد از عشق، جاه‌طلبی، ترس و شکوه. نثری است آرام اما کوبنده، چون نفس زنی که از دل انقلاب سر برمی‌آورد و حتی پس از مرگ نیز، قصه‌اش شنیده می‌شود.
برای آنان‌که می‌خواهند بدانند تاریخ فقط با شمشیر نوشته نشده، بلکه با قلب زنانی چون ژوزفین نیز نقش بسته است، این کتاب چراغی‌ست روشنگر.
