کتاب پیش رو گزینه اشعار سیاوش کسرایی را در خود جا داده است.
سیاوش کسرایی، شاعر، نویسنده و از چهرههای تأثیرگذار شعر معاصر ایران، در سال ۱۳۰۵ در اصفهان متولد شد و در جوانی به تهران آمد. او از نسل شاعرانی بود که پس از نیما یوشیج پا به میدان گذاشتند و کوشیدند شعر نو را به ساحت تعهد اجتماعی و سیاسی پیوند زنند.
کسرایی از دوران دانشجویی به فعالیتهای سیاسی و اجتماعی علاقهمند بود و به حزب تودهی ایران پیوست؛ این پیوند سیاسی در آثار او بازتابی جدی یافت. شعر مشهور و ماندگار او «آرش کمانگیر» که در سال ۱۳۳۷ منتشر شد، نماد این گرایش است: شعری بلند، حماسی و پرشور که با الهام از اسطورههای ایرانی، مرزهای حماسه و سیاست را در هم میآمیزد.
شعرهای کسرایی اغلب با زبان ساده، اما غنی از تصویر، احساس و اندیشههای عدالتخواهانه و انسانی سروده شدهاند. او در کنار گرایشهای سیاسی، دل در گرو فرهنگ، اسطوره و زبان فارسی داشت.
کسرایی سالهایی از عمر خود را در تبعید و مهاجرت گذراند و در نهایت در سال ۱۳۷۴ در وین، اتریش درگذشت. واپسین سالهای زندگیاش با تجدیدنظر در برخی دیدگاههای سیاسیاش همراه بود، که در اشعارش نیز بازتاب یافته است.
سیاوش کسرایی در حافظهی جمعی مردم ایران، بهویژه با صدای گرم احمد شاملو که «آرش» را دکلمه کرد، زنده مانده است؛ شاعری که شعرش، هم ریشه در خاک داشت و هم نگاه به افقهای دور.
