کتاب یاران کوچک حسین(ع)

کرامتی از حضرت رقیه

خراسانی در منتخب التواریخ مینویسد: عـالـم جـلـيـل شـيـخ محمد علی شامی که از جملهٔ علما و محصلین نجف اشرف است به حقیر فرمود:

جد مادرى من جناب آقا سید ابراهیم دمشقی که نسب گرامی او به سید مرتضی علم الهدی میرسد و بیش از نود سال عمر کرده بود، سه دختر داشت و از پسر محروم بود. یک شب دختر بزرگ او جناب رقیه دختر امام حسین علیه السلام را در

خواب می بیند که میفرماید به پدرت بگو میان قبر و لحد مـن آب افتاده و بدن من در اذیت است به والی بگو تا بیاید قبر و لحد مرا تعمیر کند.

دختر رؤیای خود را برای پدرش نقل کرد اما سید ابراهیم از ترس اهل سنت و امویها به آن اعتنا نکرد. شب دوم دختر دوم همین خواب را دید و به پدر ،گفت، باز هم اهمیت نداد.

شب سوم دختر سوم همین خواب را دید و به پدر گفت، باز هم ترتیب اثر نداد.

شب چهارم خود سید ابراهیم حضرت رقیه را در خواب میبیند که با تندی و عتاب میفرماید چرا به والی خبر ندادی؟

سید از خواب بیدار میشود و صبح آن روز نزد والی شام می رود و رؤیای خود را برای والی نقل میکند والی دستور داد علما و صلحای شام از سنی و شیعه بروند و غسل کنند و لباسهای پاکیزه بپوشند، قفل در حرم مقدس بـه دست هر کس باز شد همان کس برود و قبر شریف را نبش کند و پیکر مطهر آن حضرت را بیرون آورد تا قبر شریف را بازسازی نمایند.

کلنگ بزرگان و صالحان از شیعه و سنّی در کمال آداب غسل کردند و لباس پاکیزه پوشیدند قفل به دست هیچ کس باز نشد مگر به دست مرحوم سید ابراهیم دمشقی وارد حرم شدند

هیچ کس به زمین اثر نکرد مگر کلنگ سید ابراهیم. بعد حرم را خلوت کردند و لحد را شکافتند، دیدند بدن نازنین حضرت رقیه و کفن او ميان لحد صحیح و سالم است، لکن آب زیادی میان لحد جمع شده است سید بدن شریف او را از میان

الحد بیرون آورد و سه روز آن را روی زانوی خود نگه داشت و اشک ریخت تا آنکه لحد مخدّره را از بنیاد تعمیر کردند. اوقات نماز که میشد سید بدن آن حضرت را روی چیز پاکی می گذاشت بعد از نماز دوباره آن را بر میداشت و بر زانو

می نهاد. تا آنکه تعمیر قبر و لحد تمام شد، سید بدن دختر امام حسین علیه السلام را دفن کرد.

سید در این سه روز، از کرامت حضرت رقیه، به آب و غذا و تجديد وضو نیاز پیدا نکرد سیّد در هنگام دفن آن حضرت دعا کرد تا خداوند به او پسری مرحمت نماید، خداوند به برکت دختر کوچک امام حسین علیه السلام دعای سید را مستجاب می نماید و در سن بیش از نود سالگی به او پسری مرحمت می فرماید که نام او را سید مصطفی میگذارد. والی شام تفصیل این داستان را به سلطان عبدالحمید نوشت. او هم تولیت حرم مطهر حضرت زینب و حضرت رقیه و مرقد شريف ام کلثوم و سکینه را به سید ابراهیم واگذار نمود. این قضیه در حدود سال هزار و دویست و هشتاد اتفاق افتاده است. پس از درگذشت سید ابراهیم تولیت آن مشاهد مشرفه به پسرش سید مصطفی و بعد از ایشان به فرزندش سید عباس رسیده است.