پاد-زیباییشناسی نوعی رابطهی فلسفه با هنر است که بر پایهی آن، هنر خود مولد حقیقتهاست. پاد-زیباییشناسی هنر را بهصورت شیء یا موضوع فلسفه درنمیآورد و بهجای پرداختن به تأملات زیباییشناختی دقیقا به توصیف تأثیرهای درونفلسفهای میپردازد که هستی مستقل اثرهای معین هنری را از خود بهجا میگذارد.
عنوان «پاد-زیباییشناسی» کمی نا آشنا به نظر میرسد. این مفهوم در بینش بدیو به برداشتی از آفرینش هنری اشاره دارد که نگرهی «بازتاب/ رابطه با دیگری» را رد میکند اما درعینحال در واکنش به موضوع تقلید یا بازتابدادن شاعرانهی « طبیعت» به تأیید درونبودی و تکبودن هنر میپردازد. هنر ازآنرو درونبودی است که حقیقت آن در بیمیانجیبودنش در اثر هنری مورد نظر داده شده است؛ و ازآنرو تک است که حقیقت آن در خود هنر و تنها در خود هنر یافته میشود. زندهشدن دوبارهی مفهوم مادهباورانهی «زیباییشناسی» از اینجا سرچشمه میگیرد. نگاه او به پیوند میان فلسفه و هنر به بنمایهی تعلیمگرایی بسته است که به ادعای او بهگونهای کاربرد دارد که بتواند شکلهای شناخت را بهشیوهای بیاراید که نوعی از حقیقت بتواند سوراخی در آن ایجاد کند.
برای بهرهگیری شایسته از این کتاب که بر خلاف کوچکی ظاهر، دربردارندهی مفهومهای پیچیده و گستردهای است، باید تا آنجا که ممکن است در راه شناخت مفهومها و اصطلاحهایی که در آن به کار گرفته شدهاند پیش رفت. برای دستیابی به این هدف به جای پیشگفتار مقالهای روشنگر از یک منتقد و به جای پسگفتار سه مقاله از سه منتقد دیگر را با هم میخوانیم.
