کتاب روش شناسی تحقیقات کیفی

۱ مبانی و تاریخچه نظریه بنیادی روش شناسی نظریه بنیادی با نظریه پدیدار شده از واقعیت البرزی و خبره (۱۳۸۶) در میان سنتها و روشهای تحقیق کیفی به عنوان یک گزینه تحقیقاتی مهم مطرح است. اهمیت این روش شناسی از یک سو به قابلیت آن در نظریه سازی و از سوی دیگر به ایجاد ظرفی برای تحلیل داده های کیفی مربوط است. اگرچه پدیدارشناسی بر معنای تجربه خاص نزد افراد مورد مطالعه خود تاکید دارد و در قوم نگاری ،دستیابی به سیستم معانی مشترک مردم با یک گروه فرهنگی معینی تاکید میشود؛ اما تمایل نظریه زمینه ای به دستیابی سطحی بالاتر از توصیف برای تولید با کشف نظریه است محقق نظریه ،بنیادی به دنبال توسعه نظریه در بررسی و مطالعه کسانی است که در فرایند کنش با تعامل مشابهی در گیرند. آنچه در نظریه سازی اتفاق میافتند نوعی استنتاج و انتزاع از یک فرایند معین و خاص است که مورد توجه محقق قرار میگیرد اشتراس) و ،کوربین ۱ (۱۹۹۸) بحث انتزاع استنتاج یا تولید نظریه، به این امر بر می گردد که مشارکت کنندگان در مطالعه فرایند مورد نظر را تجربه کرده اند و توسعه هر گونه انتزاع از این تجربه در خدمت تبیین تجربه ها و رفتارهای اجتماعی از یک سم و ایجاد چارچوبی برای مطالعه و تحقیق بعدی از سوی دیگر قرار می گیرد. نکته مهم و کلیدی در نظریه سازی این است که نظریه از خارج به یک تحقیق تحمیل نمی شود؛ بلکه تولید شده یا متکی بر داده های اخذ شده از مشارکت کنندگانی است که فرایندی را تجربه کرده اند. (اشتراس و کوربین (۱۹۹۸ به همین لحاظ نظریه بنیادی را نظریه داده مینا با نظریه پدیدار شده از تجربه نیز نامیده اند البرزی و خبر ،۱۳۸۶ ،بنابراین نظریه زمینه ای یک طرح تحقیق کیفی است که محقق بر اساس آن اقدام به تولید یک تبیین عام (نظریه) از یک فرایند کنش با تعامل میکند که بر اساس دیدگاه شمار بسیاری از مشارکت کنندگان شکل می گیرد اشتراس و کوربین (۱۹۹۸) لادی (۱۹۹۸) معتقد است نظریه بنیادی به عنوان دیدگاهی در برابر کار مرتن یعنی همان نظریه با برد متوسط و آنچه به عنوان نظریه کلان معروف شده مطرح شده است