کتاب «سانی بوی»، نوشته‌ی آل پاچینو و ترجمه‌ی هوشیار تهرانی، از سوی نشر میلکان منتشر شده است. این کتاب، روایتی صمیمی و بی‌پیرایه از سال‌های کودکی و نوجوانیِ یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ سینماست؛ مردی که پیش از درخشش در برابر دوربین‌ها، روزگار را در کوچه‌های خشن و فقیرنشین نیویورک گذرانده بود.
در این خاطرات، پاچینو بی‌آنکه در دام خودنمایی یا اغراق بیفتد، از لحظاتی می‌گوید که شخصیتش را شکل دادند: خاطرات پراکنده از کودکی بی‌پدر، زندگی در کنار مادری سخت‌کوش و مادربزرگی با‌ابهت، تماشای فیلم‌ها، بازی‌های کودکانه‌ای که به تئاتر بدل شدند، و شوقی گنگ اما قدرتمند برای زنده نگه‌داشتن رؤیاها.
او با زبانی ساده و نگاهی پراحساس، از «دوران بی‌نام و نشان» خود سخن می‌گوید؛ دورانی که بی‌هیاهو اما سرشار از تخیل و درد بود. «سانی بوی» در واقع قطعه‌ای از زندگی‌ست که نه با نام‌های بزرگ، که با خاطرات کوچک و صادقانه روشن شده است.
این کتاب بیش از آنکه روایتی از شهرت باشد، حکایت پنهان‌شده‌ی پسرکی است در جست‌وجوی معنا، عشق، و پناه. و از همین رو، دلنشین است؛ چراکه به ما یادآور می‌شود آنچه در پس چهره‌ی ستارگان نهفته است، انسان‌هایی‌اند با کودکانی در دل، که با خاطراتشان زندگی را تاب آورده‌اند.
