«بگذار فکر کنند مرده‌ام» اثری تأثیرگذار از احمد کالواز است که با نثری ساده و حقیقی، موضوع مهاجرت و رؤیای فوتبال را به تصویر می‌کشد. داستان درباره‌ی کوناندی، پسری نوجوان از مالی است که از همان کودکی عاشق فوتبال بوده و در زمین‌های خاکی کنار رود نیجر با دوستانش توپ را دنبال می‌کرده. مانند خیلی از نوجوانان دیگر در روستا، رؤیای او تبدیل‌شدن به یک ستاره‌ی فوتبال در اروپا است.
یک روز، یک مربی/دلال ایتالیایی با کت‌وشلوار تمیز به ساحل نیجر می‌آید و قول می‌دهد که او را به باشگاه‌های بزرگ اروپا مثل اینترمیلان یا مارسی معرفی کند. خانواده‌ی کوناندی که امید زیادی به آینده‌ی پسرشان دارند، برای جلب کمک مالی به سرمایه‌گذاری در این رؤیا دست می‌زنند و با جمع‌آوری پول از طریق «تنتین» (یک صندوق جمعی محلی)، مبلغ لازم را فراهم می‌کنند. اما پس از رسیدن به فرانسه، واقعیت سخت و دردناک ماجرا برای کوناندی و چند نوجوان دیگر آشکار می‌شود: آن‌ها گرفتار یک شبکه‌ی کلاهبرداری شده‌اند. پاسپورت آن‌ها گرفته می‌شود، وعده‌های بزرگ نادیده گرفته می‌شود و این جوانان در حومه‌ی پاریس با پول اندک، بدون مدارک و در شرایط سخت رها می‌شوند.
رمان تصویری واقعی و تلخ از یکی از زشتی‌های پنهان «بیزینس فوتبال» ارائه می‌دهد؛ دنیایی که برای هزاران نوجوان آفریقایی به‌جای فرصت، به دام و ناامیدی تبدیل می‌شود. کالواز با پرداختی انسانی و اجتماعی، خواننده را به تأمل درباره‌ی ارزش رؤیاها، هزینه‌ی اجتماعی مهاجرت و حقیقت پشت وعده‌های دروغین دعوت می‌کند.
