ابوالقاسم، با نام مستعار اِنتو، راوی چهل‌وچندساله و اول‌شخص رمان در طبقه‌ی پنجم آپارتمانی در یک مجتمع مسکونی با همسرش، میشا، در دوران همه‌گیری کووید زندگی می‌کند. او، پس از ورشکستگی شرکتی که در آن کار می‌کرده با حقوق ناچیز بیمه‌ی بیکاری و همچنین نویسندگی برای شرکت انیمیشن، امرار معاش می‌کند. او از طریق بالکن با همسایه و دوستش کیخسرو در مراوده است، دوستی که هرازگاه خبرهای متناقضی از مرگ و زندگی همسایه و هم‌بازی بیلیارد اِنتو، ابوالحسن، می‌دهد. همه‌ی ما انزوا و تنهایی دوران قرنطینه را به یاد می‌آوریم. انتو در این دوران است که داستانی می‌نویسد: داستانی استعاری که درباره‌ی مردی است که دست به عملی هولناک زده و در تاریخ ماضی ناپدید شده است. رمان از خرده‌داستان‌هایی متفاوت تشکیل شده که استعاره‌هایی‌ا‌ند از رابطه‌ی انسان‌ها در وضعیت بغرنج همه‌گیری و دشواری‌های زندگی در جهان معاصر. این رمان سرشار از کابوس و رویاست. جایی در داستان می‌خوانیم که آثار سورئالیستی تاریخ‌مصرف ندارند. اگر آثار دیگر احمد آرام را خوانده باشید، خواهید دید که او این سبک را می‌شناسد و به‌سان نویسنده‌ای متبحر و چیره‌دست می‌تواند روایتی چندلایه، سوررئال و پیچ‌درپیچ خلق کند.
