زنده باد گلهای آپارتمانی، سومین اثر نویسنده است که با نگاهی اجتماعی- انتقادی در 20 آوریل 1936 منتشر شد. ارول کتاب را در خلال سالهای 1934 تا 1935 نوشت. او در این اثر نسبتا بلند، دو مفهوم کاپیتالیسم (سرمایهداری) و سوسیالیسم (جامعهگرایی) را مقابل هم قرار میدهد تا جایگاه جامعهی متوسط و فقیر را در مقابل طبقهی سرمایهدار قرار بدهد و با دیدگاه سرمایهداری مقابله کند. دوام و مقاومت مردم در برابر چنین مسئلهای با اسپیدیسترا که به گل آپارتمانی نیز شهره است، به نمایش گذاشته میشود.
شخصیت اصلی این کتاب جوانی از طبقهی متوسط جامعهی سرمایهداری انگلیس است، شاعری بینامونشان که در خانوادهای تنگدست که مسئلهی پول دغدغهی همیشگیشان بوده زندگی کرده است. بااینوجود خود او نیز با گریز از پول، به جنگ با پولدارشدن برمیخیزد و بهتدریج ارتباطش با دیگران نیز قطع میشود زیراکه: «وقتی پول نداری، هیچ دوست و آشنایی هم نداری». او از کارکردن در همهجا استعفا میدهد و تلاش میکند با نوشتن شعری بلند خود را بهعنوان شاعر مطرح کند. فقر در پس ذهنش زنده است و یادآوری گاه به گاه مسائل مادی ذهنش را مثل خوره میخورد، اما تصمیم به مقاومت میگیرد. تصویر این مقاومت با گلهای آپارتمانی که در هر شرایطی مقاوم هستند نمایش داده میشود، جوان میکوشد تا این گلها را بهنحوی نابود کند. رفتهرفته تنهایی و مسئلهی پول در ذهنش پررنگ میشود و علاقهاش به ازدواج و تشکیل خانواده تحولی در زندگیاش شکل میدهد؛ تصمیمش برای ازدواج با روییدن و جوانهزدن گل آپارتمانیاش همراه میشود و این گل به نمادی از امید، دوام و پیشرفتن برای مرد جوان تبدیل میشود؛ این آغاز راهی تازه در خاندان اوست.
