«زندگی پس از مرگ» مجموعه سخنرانی‌های عارف مشهور هندی جی. پی. واسوانی‌ست که شاگردانش، آن‌ها را به رشته تحریر درآورده‌اند. این نوشته‌ها سرشار از خرد و الهام است و در نتیجه به پرسش‌های بی‌شماری پاسخ می‌دهد. زبان واسوانی به زلالی و روانی زندگی‌ست و در مورد همه مسایل آدمی چنان به زیبایی سخن می‌گوید که همه پدیده‌های جهان هستی، جاندار و سرشار از زندگی به نظر می‌رسند. واسوانی در این نگاشته، مرگ را هم چونان همه هستی، بخشی ضروری از زندگی می‌داند و از آن به عنوان روی دیگر زندگی یاد می‌کند. مهارت نویسنده در انتقال آن چه می‌خواهد بگوید، نوشته او را در عین سادگی، تأثیرگذار و گیرا می‌سازد. نگارنده با آوردن حکایت‌های واقعی، چهره مرگ را برای خواننده همچون دوستی آشنا ترسیم می‌کند و ذهن او را آماده پذیرش مرگ به عنوان بخشی ناگزیر از زندگی دنیایی می‌سازد.واسوانی در این کتاب از مرگ با این عبارت سخن می‌گوید: «مرگ وجود ندارد.» نگارنده مرگ را مانند غروب خورشید توصیف می‌کند که بی‌تردید، روز بعد دوباره طلوع می‌کند. واسوانی با ارایه چهره‌ای شیرین از مرگ و سخن گفتن از حیات ابدی، ترس از مرگ را برای خواننده کاهش می‌دهد و او را به دوستی با مرگ فرامی‌خواند. واسوانی در ادامه از آن سوی دیوار مرگ سخن می‌گوید و خواننده را دعوت می‌کند تا هر روز به کردار خود بیندیشد، دقایقی را در سکوت بگذراند، مراقبه کند و به عبادت پروردگار بپردازد. او پس از آن، به بهشت و دوزخ می‌پردازد و از زندگی در عالم ملکوت پرده برمی‌دارد که انسانها در این عالم، همه خواسته‌هایشان را پشت سر گذاشته‌اند و درس عدم خودخواهی و زندگی نوع‌دوستانه را آموخته‌اند. در این عالم، انسان فقط می‌تواند عشق بدون قید و شرط و ویژگی‌های متعالی را به همراه داشته باشد. نگارنده در پایان هر سه بخش، سه پیشنهاد برای آرامش فکر به خواننده عرضه می‌دارد. در بخش پایانی، واسوانی به پرسش‌هایی در بارۀ مرگ پاسخ می‌دهد و برداشت‌های نادرست را در مورد مرگ اصلاح می‌کند.
