رمان طوری که هست، یکی از تجربی‌ترین و دشوارترین آثار ساموئل بکت است؛ اثری که در سال 1961 منتشر شد و به‌نوعی نقطه‌ی اوج گرایش او به مینیمالیسم، تجزیه‌ی زبان و کاوش در مرزهای ادراک انسانی محسوب می‌شود. روایت کتاب از زبان راویِ بی‌نامی بیان می‌شود که در تاریکی مطلق و درون گِل، در حال خزیدن است. کل رمان بدون نقطه‌گذاری سنتی، و در قالب جمله‌هایی بریده‌بریده و تکرارشونده نوشته شده؛ سبکی که خواننده را مستقیماً در تجربه‌ی ذهنیِ لرزان و سیّال راوی غوطه‌ور می‌کند.
هسته‌ی اصلی کتاب بر تنهایی، بی‌زمانی و بی‌مکانی متمرکز است. راوی نمی‌داند کجاست، از کجا آمده یا به کجا می‌رود؛ تنها «چگونگی» وضعیت خود را توصیف می‌کند، و همین «چگونگی» برای بکت مهم‌تر از «چیستی» است. عنوان کتاب نیز همین رویکرد را برجسته می‌کند: نه "چیزی که هست" بلکه "طوری که هست"؛ تأکید بر تجربه‌ی زیسته، بر فرایند، بر وضعیتِ آگاهی در لحظه.
رمان به سه بخش تقسیم شده: در بخش اول، راوی تنهاست؛ در بخش دوم با موجودی به نام «پیم» مواجه می‌شود و رابطه‌ای شکننده و خشن میان آن‌ها شکل می‌گیرد؛ و در بخش سوم بار دیگر به تنهاییِ مطلق بازمی‌گردد. این ساختار چرخه‌ای نشان می‌دهد که برای بکت، حرکت انسان در جهان حرکت از تاریکی به تاریکی است، با وقفه‌هایی گذرا از تماس انسانی.
زبان کتاب نقش کلیدی دارد. تکرارها، مکث‌ها و گسست‌ها نه‌تنها سبک ادبی‌اند بلکه بخشی از محتوای اثر هستند: زبانِ شکسته‌ی راوی انعکاس ذهن آشفته و تجربه‌ی جسمانی اوست. بکت با این اثر یکی از رادیکال‌ترین نمونه‌های ادبیات آوانگارد را خلق کرده؛ کتابی که خواندنش آسان نیست، اما تجربه‌ی آن نوعی مواجهه‌ی ناب با مرزهای آگاهی، حافظه و زبان به شمار می‌رود.
