مجموعه‌داستان تازه‌ی مجید قیصری، نویسنده‌ی شناخته‌شده‌ی معاصر ایران، بازخوانی تجربه‌ی جنگ، بحران‌های شخصی، تأثیرِ فقدان بر روان انسان، و نگاه ویژه به ابعادِ عمیق‌ترِ رویارویی با مرگ را ارائه کرده است. قیصری در برف کهنه، برفِ نو داستان زندگی انسان‌هایی را روایت کرده که به شکل‌های مختلف، با ویرانی خانه و ذهن، ترس، تنهایی و فقدان دست‌به‌گریبان‌اند. داستان‌های این مجموعه، نه روایت‌های بزرگ‌نمایانه از میدان‌های جنگ زندگی، بلکه لحظه‌هایی از حیات عادی‌اند که در سایه‌ی بحران و خشونت تاریخی، مقاومت و انسجام انسانی را آشکار می‌کنند. گرچه در این میان هم همه‌چیز به‌سادگی رخ نمی‌دهد. قیصری نه‌فقط از زاویه‌ی دیدِ انسان‌ها، بلکه از نظرگاه فرشتگان قدسی نیز به مقوله‌ی مرگ در جنگ نگریسته است. آنچه در این مجموعه‌داستان در انتظار خوانندگان است، تجربه‌های متفاوت از ساخت و پرداختِ ادبی در آثار قیصری است.
برف کهنه، برف نو مجموعه‌ای از هفت داستان است با موضوع‌ها و حتی زبانی به‌ظاهر متفاوت. اما آنچه تمام این داستان‌ها را کنار هم معنا بخشیده، درون‌مایه‌هایی مانند انزوا و فقدان و مرگ است.
قیصری در بیشتر این داستان‌ها، با زبانی بی‌تکلف به بیان درد، رنج، امید و پایمردی شخصیت‌ها پرداخته است. توصیف‌های دقیق محیط، جزئیات روزمره و روان‌شناسی شخصیت‌ها در کنار لحظه‌هایی اضطراب‌آور و دشوار، تجربه‌ی جنگ را نه به‌شکل تراژدی مطلق، بلکه به‌عنوان بخشی از زندگی مردمانی نشان می‌دهد که در دل ویرانی، به تلاش برای حفظ ارتباط، کار و خاطره مشغول‌اند. این مجموعه، با تمرکز بر جزئیات زندگی مردم عادی در بستر جنگ و با استفاده از زبان خاص ادبیات مقاومت، تصویری مستند و بی‌پیرایه از تاریخ معاصر ایران ارائه می‌دهد.
