کتاب «کسی بخواند یا نخواند» نوشته‌ی محبوبه میرقدیری و منتشرشده توسط نشر ثالث، روایتی است شاعرانه از تنهایی، درون‌نگری و جست‌وجوی معنا در دلِ خاموشی روزمره. در این اثر، راوی در جزیره‌ای کوچک و جداافتاده، در خلوت اتاق و سکوت تراسی که آن را دماغه می‌‌نامد، با خویش و جهان پیرامونش گفت‌وگو می‌کند؛ گفت‌وگویی بی‌صدا اما لبریز از حس و تصویر.
نثر کتاب نغز و تأمل‌برانگیز است؛ واژه‌ها با وسواس برگزیده شده‌اند و همچون موجی آرام، ذهن خواننده را به سواحل خاموش اما بیدار تجربه‌های انسانی می‌برند. رنگ‌ها، بوها، صداهای مبهم و نورهای کم‌رمق شبانه در دل داستان تنیده شده‌اند و جهانی خلق کرده‌اند که در آن حضور، غیاب، نوشتن و ننوشتن، خوانده‌شدن و خوانده‌نشدن، معنایی تازه می‌یابند.
«کسی بخواند یا نخواند» نه صرفا داستانی برای روایت رویدادها، بلکه سفری است درونی برای تأمل در هستی، در مرز میان واژه و سکوت، میان ماندن و رفتن. مخاطبِ این کتاب، آن‌که با حوصله واژه‌ها را می‌خواند تا به عمق معناها نزدیک شود، در دل سطرها نه ماجرا، بلکه حال‌وهوا می‌جوید؛ حس بودن، حس درک‌شدن، بی‌آنکه لزوما صدایی بلند به گوش برسد.
