کتاب اول‌شخص مفرد مجموعه‌ی هشت داستان درباره‌ی مرگ، موسیقی، تنهایی و نوستالژی است که برخی داستانی‌اند و برخی حال‌وهوای خاطره دارند. در این مجموعه با سبک‌و سیاق همیشگی‌موراکامی، راوی داستان‌ها مردی تنهاست که گویی خود اوست. موضوع داستان‌ها خاطرات جوانی، مدیتیشن، موسیقی جَز، بیسبال و کودکی است. موراکامی داستان کوتاه را دریچه‌ای می‌داند به زندگی روزمره‌ی آدم‌های تنهای این جهان. منتقد نشریه‌ی نیویورکý تایمز درمورد این اثر میýگوید: «در این مجموعه به نظر می‌رسد که موراکامی با خواننده احساس راحتی بیشتری می‌کند و اجازه می‌دهد که داستان‌ها حالتی اتوبیوگرافی و اعتراف‌گونه داشته باشند. موراکامی خواننده را با خود همراه می‌کند تا عجیب‌ترین لحظات زندگی را در کنارش تجربه کند و او را وادار به فکرکردن درباره‌ی موضوعاتی همچون زمان، هویت و ارتباط آن‌ها با یکدیگر نماید.»هاروکی موراکامی در سال 1949 در کیوتو به دنیا آمد و امروز در شهری نزدیک به توکیو زندگی می‌کند. از موراکامی بیست‌ودو عنوان کتاب منتشر شده که به بیش از پنجاه زبان ترجمه شده‌اند. او جوایز متعددی از جمله جایزه‌ی فرانتز کافکا، جایزه‌ی فرانک اوکانر و جایزه‌ی جهانی ادبیات فانتزی را در کارنامه‌ی ادبی خود دارد. از آخرین دستاوردهای او می‌توان به جایزه‌ی هانس کریستین اندرسن اشاره کرد که پیش‌تر کارل اوه کناسگور و ایزابل آلنده موفق به کسب آن شده بودند.
