کتاب حرمسرای قذافی

یک روز که مشغول تلفنی صحبت کردن با مادرم بودم فهمیدم ایناس دوست دوران کودکی ام از بنغازی به طرابلس آمده و خیلی دوست دارد دوباره مرا ببیند. مادرم شماره تلفن ایناس را به من داد و فوراً به او زنگ زدم. واقعاً دلم میخواست رابطه ام را با آدمهای معمولی آدمهایی که قبلاً می شناختمشان از سر بگیرم؛ هرچند مطمئن نبودم آیا اصلاً چنین چیزی امکان پذیر است یا نه ایناس بلافاصله گوشی را برداشت و با شوق و ذوق زیاد گفت که خیلی دوست دارد دوباره مرا ببیند. آدرسش را پرسیدم و به او گفتم که همین الان به دیدنش خواهم آمد. او پرسید: «آه» واقعاً؟ یعنی میتوانی از باب العزیزیه بیایی بیرون؟» پس او خبر داشت گیج شده بودم مادرم چگونه جرئت کرده بود حقیقت را به ایناس بگوید در حالی که از همان ابتدا به کل فامیل درباره من دروغ گفته بود؟
در پانزدهم فوریه ۲۰۱۱ مردم بنغازی به خیابان ها ریختند. آنها همگی زن بودند مادران خواهران و همسران زندانیان سیاسی ای که در ۱۹۹۶ در زندان ابو سلیم قتل عام شده بودند. آنها حالا به خیابانها ریخته بودند تا علیه دستگیری ناگهان وکیلشان اعتراض کنند. این خبر همه را مات و مبهوت کرد، هر چند میدانستم خیلیها در طرابلس درصدد آماده شدن برای شرکت در تظاهرات پس فردا هفدهم فوریه هستند. از مدتی قبل اعلام شده بود که هفدهم فوریه ۲۰۱۱ روز خشم است و همه کسانی که مخالف رژیم قذافی هستند باید در آن شرکت کنند. این خشم و عصبانیتی را که در مردم حس میکردم خیلی برایم جالب بود. اصلاً نمی دانستم آخر و عاقبت این اعتراضها و ناآرامی ها چه خواهد بود. من که خیال میکردم معمر قذافی جاودانی است و هرگز هیچ کسی نمیتواند