کتاب قصه های شیرین دلستان و گلستان جلد 7 هفتم

وقتی محمود چوپان گوسفندان اهالی را از کوچه های دلستان جمع می کرد که همراه ببرد هوا هنوز تاریک و روشن بود. در تاریکی کوچه ها فقط صدای زنگوله ی بزغاله ها بود که می پیچید. گله از آخرین کوچه ی روستا که بیرون میزد هوا کم کم روشن شده بود و به دشت که میرسید تیغه ی نور زرد رنگ خورشید از پشت کوه ها سرک کشیده بود و ابرهای سفید را رنگ آمیزی میکرد ساعتی که میگذشت و گوسفندان که در جای جای صحرا پخش میشدند محمود به سراغ اجاق سنگی اش می آمد و آتشی روشن میکرد و منتظر میشد که چوب ها زغال شوند.

وقت صبحانه بود. محمود از خورجین یک سینی آهنی درآورد و روی اجاق گذاشت دست برد و از سفره ی داخل خورجین قطعه خمیری را درآورد و با دستش آن قدر تاب داد تا به اندازه ی سینی پهن شود. خمیر را روی سینی داغ انداخت و گوشه های آن را از همه طرف کشید و به لبه های سینی رساند. بخار خمیر بلند شد و شروع کرد به پختن نان کم کم برشته شد و بوی تازگی آن در هوا پیچید محمود عاشق بوی نان تازه بود.

همان طور که حواسش به نان بود حس کرد از نسیم ملایم صبح گاهی بوی غریبه ای میشنود بوی آهن زنگ زده می آمد. بلند شد و به اطراف نگاه کرد. پیرمردی قوی هیکل پل روستا را رد کرده بود و به سمت او می آمد. محمود صبر کرد تا غریبه آن قدر نزدیک شود که صدایش به او برسد

سلام پهلوان بفرما پیرمرد از همان جا جواب داد و سرعتش را زیاد کرد. محمود متوجه شد که پیرمرد قدری میلنگد و پای راستش را راحت بر زمین نمی گذارد. نان را از روی سینی برداشت و خودش به سمت مرد رفت.

خوش آمدی صفا آوردی پیرمرد که انتظار این استقبال را نداشت لبخندی زد. از نزدیک میشد چند تار موی سفید هم در میان موهایش دید. محمود کمک کرد و خورجین روی دوش پیرمرد را از او گرفت و نان را به دستش داد. مرد احساس سبکی کرد نان را گرفت و بویید و بوسید و بسم الله گفت. محمود راه افتاد به سمت اجاق و گفت به موقع رسیدی پهلوان صبحانه آماده است.» چند دقیقه ی بعد دونان دیگر پخته شده بود و مهمان و میزبان مشغول خوردن بودند. پیرمرد نان را چنان با لذت می خورد که محمود را به هوس می انداخت. آخرین لقمه را که قورت داد گفت: «الحمد لله