کتاب زندگانی امام علی (ع) از ولادت تا شهادت, نوشته علامه سید محمدکاظم قزوینی, ترجمه محمدحسین احمدیار
ابن ابی حدید در مقدمه شرح نهج البلاغه می گوید:
حضرت علی (ع) در نرم خویی, گشاده روی و متبسم شدن شهره عام و خاص بود, تا جایی که دشمنان داشتن این حالت را بر او عیب می گرفتند. عمر بن خطاب وقتی می خواست خلیفه شود به حضرت علی (ع) گفت: حیف آن نسب با شرافتت که شوخ طبع هستی!
عمروعاص این سخنان را از عمر اخذ کرد و خود نیز بر آن کلماتی افزود و حضرت را فردی بسیار بیهوده گو به مردم معرفی می کرد.
امام (ع) پس از جنگ صفین در سال 37 هجری در شهر کوفه در شناساندن شخصیت عمروعاص و رد شایعات او فرمود:
شگفتا!! از عمروعاص پسر نابغه که میان مردم شام درباره من گفت که: من اهل شوخی و خوشگذرانی بوده, و عمر بیهوده می گذرانم. حرفی از روی باطل گفت و گناه در میان شامیان انتشار داد, مردم آگاه باشید بدترین گفتار دروغ است...