کتاب افسانه ی عادی بودن

فصل بیستم

دزدیدن روح انسان

قطع ارتباط و ملال هایش

هر فردی در اجتماع که بدبیاری آورد میتواند جابه جا شود اما فقط جوامع بازار آزاد باعث میشوند جابه جایی در سطحی وسیع تولید شود و آن را بخشی از عملکرد عادی قلمداد میکنند حتی اگر این جابه جایی در دوره ی رونق باشد. بروس الکساندر ، جهانی سازی اعتیاد مردم اغلب از من در جایگاه سخنرانی که درباره ی استرس و تروما صحبت می کند، می پرسند که چه درسهایی میتوانیم از همه گیری کووید - ۱۹ بگیریم. مطمئناً اصلی ترین درس ضرورت ارتباط است کیفیتی که مادی گرایی جهانی دائماً دارد آن را از فرهنگ مُدرن می.زداید صحبت هم مربوط به زمانی قبل از این است که ویروس بتواند انزوا را به زندگی ما تحمیل کند و باعث شود یادمان بیاید که بدون وجود آن زندگی معنوی کم بهره ای داشتیم تأثیراتی را هم که این انزوا در بحث سلامت گذاشته دیگر نمی توان اندازه گیری کرد حالا دیگر برای همه ی شاهدان هیئتهای سیاسی و کسانی که دنبال قانع کردنهای سیاسی هستند اجباری شده که به سوگواری غیبت چشم گیر و روزافزون احساس اجتماعی بنشینند دیوید بروکس، ستون نویس محافظه کار همین اواخر در نیویورک تایمز نوشت آن حس ابتدایی از مردمی بودن از تعلق داشتن به یک تشکیلات اقتصادی مشترک که سرنوشتی مشترک هم دارد دقیقاً چیزی است که این روزها از دست رفته است.» [۱] او معمولاً حرفهای روشنگری هم میزند شاید بگویم این فقدان احساس عمدی است کیفیتهایی همچون عشق، اعتماد دل ،نگرانی داشتن آگاهی اجتماعی و درگیر بودن از قربانی های ناگزیر این روند .است هزینه بازگشت ناپذیر اصطلاح زبانی سرمایه داری مربوط به این قضیه است فرهنگ این قربانی است؛ فرهنگی که مالکیت را با ارزش تر از هر چیزی میداند جامعه ای که برای همبستگی ارزش قایل نیست ـ یـا بگوییم برای احساس تعلق خاطر داشتن نگران همدیگر بودن و مراقبت کردن از انرژی ای به سمت ما می آید - جامعه ای است که از جوهری انسانی دور شده است. بروس پری روان پزشک و متخصص اعصاب به من گفت وقتی آدمها معنا را از دست میدهند و ارتباطشان قطع میشود بیماری از همان جا ریشه میگیرد فروپاشی در سلامت ما رخ میدهد در سلامت روانی فیزیکی و اجتماعی ما اگر ژن یا ویروسی پیدا میشد که همین تأثیراتی را که قطع ارتباط می گذارد در تندرستی مردم می گذاشت خبرش همه ی جراید را پر میکرد اما چون این بی ارتباطی در سطوح مختلفی پخش شده و حالتی فراگیر دارد تقریباً آن را پذیرفته شده می دانیم. این دریایی است که در آن شنا میکنیم ما دیگر در این اسطوره ی عادی سازی قرار گرفته ایم اسطوره ای که میگوید هر کدام از ما افرادی مجزاییم که برای رسیدن به اهداف خصوصی مان میکوشیم هر چه بیشتر خود را این گونه تعریف کنیم از جنبه های سرزنده ای که نشان میدهد که هستیم و برای سالم بودن به چه چیزی نیاز داریم دورتر میشویم