کتاب بدرقه

از یکی از محترمین علمای تبریز برای من نقل کردند که دو برادر بودند در تبریز یکی اهل علم و دیگری تاجر. هر دو مستطیع شدند. برادر تاجر عازم حج شد برادر دیگر به جهتی تعلل ورزید و آن سال همراه برادرش نرفت بدین امید که سال بعد مشرّف شود. اتفاقاً سال بعد موسم حج نرسیده از دنیا رفت و موفق به انجام فریضه حج که بر ذمه اش مستقر و پابرجا شده بود نگردید برادر دیگر هم نگران حال برادر بود تا بعد از چند سال او را در خواب با وضعی بسیار خوب دید، او از این جهت خوشحال شد ولی از این جهت که در این مدت موفق نشده او را در عالم خواب ببیند اظهار نگرانی کرد و سبب را پرسید. گفت: آری، من که از دنیا رفتم مرا برای سؤال و جواب به محضر امیرالمؤمنین بردند. چه تشکیلاتی و چه عزّت و عظمتی سلطنت آنجا با آقا امیر المؤمنين الا است. از یکایک اعمال من سؤال می شد و جواب مثبت و نتایج خوب بود تا رسیدند به حج معلوم شد حج نرفته از دنیا رفته ام. حضرت فرمودند او را توقیف کنید. مرا بردند در یک اتاقکی و تنها حبس کردند مدتی در حبس بودم خیلی ناراحت و نگران که عاقبت کار من چه می شود. یک مرتبه به این معنی متوجه شدم که من از اولاد حضرت زهرا می باشم، خوب است برای رفع این مشکلم به بی بی عالمیان متوسل شوم، لذا در مقام التجاء به آن - ن خاتون دوسرا برآمدم کسی آمد و مرا خدمت آن حضرت برد. شرف یاب شدم عرض ادب نموده و وضع و حالم را به . حضور، حضرت عرضه داشتم حضرت با من به حضور امیرالمؤمنین آمدند به حضرت که خبر رسید همسرشان حضرت فاطمه میایند با ناراحتی پیش آمدند که چرا شما آمدید کاری بود پیغام میدادید چرا خود را به زحمت انداختید حضرت صدیقه به امیرالمؤمنین الله گفتند: این پسر من است و گرفتار حبس .است امیرالمؤمـ ا فرمودند: حج نرفته و باید در حبس بماند. دو مرتبه بیبی اظهار نمودند و همان جواب داده شد. تا چند مرتبه گفت و شنود تکرار شد سرانجام حضرت زهرا به امیرالمؤمنین گفتند: در هر حال باید برای او فکری کرد تا از حبس نجات یابد. امیرالمؤمنین در پاسخ همسرشان فرمودند: فقط یک راه دارد و آن این که به پسرت مهدی امر کنی امسال به نیابت او به حج برود تا از حبس نجات یابد مرا دو مرتبه به محبس بردند تا موسم حج فرا رسید و امام عصر ای به نیابت من حج گزاردند و من از زندان نجات یافته و به دیدار شما آمدم. این جریان میتواند هم تنبهی برای ما باشد که کاملاً مراقب انجام تکالیف و ادای حقوق الهی در زمان حیات خود باشیم و هم توجهی برای بازماندگان که هر چه زودتر و با دقت هرچه بیشتر در مقام ادای حقوق الهی عزیزان از دست رفته، نماز و روزه و حج و خمس و زکات و وجوه شرعیه برآیند و آنان را از - حبس عالم برزخ برهانند و با این عمل موجبات دعای خیر آنان را در حق خودشان فراهم سازند و با سهل انگاری و بی توجهی خود را عاق اموات ندارند.