سروکلهی اصطلاح بهرهوری که پیدا میشود اصطلاحاتی همچون مشغلهی فزاینده و بیوقفه، عادتهای کاری شتابزده، فرسودگی ناشی از کار، حجم انبوهی از ایمیلهای پاسخدادهنشده، گفتوگوهای برخط بسیار، برگزاری میزگردهای بیشتر و اضافهکاری بیشتر هم پشتسر آن در ذهنمان ردیف میشود؛ اینگونه است که بیزاری از بهرهوری در سالهای اخیر؛ بهویژه از بحران کرونا به اینسو افزایش چشمگیری داشته است.
کال نیوپورت در کتاب «بهرهوری آرام: چگونه بیفرسودگی موفق شویم» این رویکرد به بهرهوری را که کار خوب را مستلزم پرکاری و مشغلهی بسیار میداند به چالش میکشد.
نیوپورت توجه ما را به رویکردهای دیگری از بهرهوری معطوف میکند؛ ازجمله رویکردی که اهمیت چندانی به فهرستهای بلندبالای شغلی و کار مداوم نمیدهد و سستی تعمدی و بیشتابی را تحسین میکند. او میپرسد آیا بهتر نیست شغلی داشته باشیم که در آن نگران بهرهوری نباشیم؟ و چگونه بیفرسودگی موفق شویم؟
در بهرهوری مدنظر نیوپورت که «بهرهوری آرام» نام دارد فلسفهی سازماندهی پایدار و معنادار فعالیتهای دانشمحور بر سه اصل استوار است:
1. کارهای کمتری انجام دهید؛
2. با ضربآهنگ طبیعی کار کنید؛
3. برای کیفیت کار وسواس داشته باشید.
«بهرهوری آرام» پرمشغلگی را رد میکند و فشار کاری را مانع دستیابی به نتایج مهم و باارزش میداند. همچنین، فرض را بر آن میگذارد که فعالیتهای شغلی باید با ضربآهنگ منعطفتر و انسانیتری جلو رود و دورههای پرکاری با استراحت در بازههای زمانی مختلف جبران شود. طبق این فلسفه زیربنای هر کاری باید تمرکز و کیفیت چشمگیر باشد نه فعالیتهای ظاهری.
نویسنده اصول بنیادی فلسفهی «بهرهوری آرام» را مفصل بیان میکند و توجیه نظری صحت آنها را شرح میدهد. در پایان نیز توصیههایی عملی برای بهکارگیری این اصول در زندگی حرفهایتان بیان میکند؛ خواه صاحب شرکتی باشید، خواه کارمند آن.
