شیخ
صدوق می نویسد: از امیر مؤمنان علی علل خواستند که مرگ را وصف کند. فرمود: «از
فردی کاملا آگاه پرسیدی مرگ به سه گونه تحقق می یابد گاه بشارت است به بهشت ابدی؛
گاه وعده عذاب جاویدان است؛ و گاه با هشدار و بیم دادن از چیزی مبهم، بدون آنکه آشکار
کند او از کدام گروه است. اگر آن فرد یاور و پیرو فرمان ما باشد، او را به نعمت
ابدی بشارت میدهند. آن که دشمن و مخالف ولایت ما باشد، وی را به عذاب ابدی وعده
میدهند. و اما آن که وضعش مبهم است کسی است که حالش دانسته نیست؛ و او مؤمنی است
که به زیان خود زیاده روی کرده و نمیداند وضع و حالش به کجا خواهد رسید. از این
رو، خبری مبهم و بیم انگیز به او می رسد؛ اما خداوند او را با دشمنان ما یکسان
قرار نمی دهد و با شفاعت ما از دوزخ نجاتش میدهد پس به وظایف مؤمنانه خود عمل کنید
و از خدا فرمان ببرید و به خودتان اعتماد نکنید و کیفر خدا را کوچک نشمرید زیرا
بعضی از این زیاده روان کسانی هستند که سیصد هزار سال در عذاب می مانند و پس از
آن، از شفاعت ما بهره می برند.»