کتاب، سعادت و شقاوت انسان، معارف اسلامی ۳۲، حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی، مصابیح الهدی
برشی از کتاب:
حق تقدم با نزدیکان است، حتی در بعد سعادت جسمانی مطابق با فقه هم حق تقدم در کار است. مثلا در سعادت جسمانی که عبارت از صحت و سلامتی مزاج است در باب نفقات مراتب وجود دارد. کسانی که واجب النفقه انسان هستند یعنی انسان مسئول و متکفل سعادت جسمانی آنها از جمله خوراک و پوشاک و مسکن و امثال اینها است حق تقدم وجود دارد، به این ترتیب که خودش اولویت دارد سپس همسر و بعد از همسر، پدر و مادر و فرزند در یک ردیف هستند و سپس نوبت به نزدیکان دیگر از جمله به برادر و خواهر میرسد.
پس از نظر شرعی انسان وقتی خودش از نظر معونۀ زندگی و سعادت جسمانی واجد است و آنها فاقد هستند باید بر اساس مراتب و اولویت به آنها رسیدگی کند. در سعادت روحانی هم اینچنین است؛ اول باید خودش را اصلاح کند و در حدی که خودش را اصلاح کرده است به اصلاح نزدیکانش بپردازد. اشتباه است اگر انسان در هر دو بعد خودش یا همسرش را فراموش کند و همهاش شعار برای دیگران بدهد.
اگر کسی بخواهد به حقیقت برسد باید از راه شریعت یعنی همین دستورات و فقه اسلامی وارد شود. این دستورات است که انسان را آدم میکند. اگر انسان خودش و زنش و فرزندانش را رها کند و برود و مثلاً خدمت فرهنگی یا جسمانی به خلق بکند افراط کرده است و حال اینکه وظیفه شرعیاش چیز دیگری است. انسان خیلی باید دقیق باشد. باید ببیند وظیفه شرعیاش چیست.