روابط ایران و ایالات متحد آمریکا در مقایسه با روابط ایران و کشورهای دیگر پرسابقه و قدیمی نیست، اما بهجز در سالهای ابتدایی همیشه پیچیده و پرتنازع بوده است. متأسفانه اکثرا رویارویی دو ملت طی رویدادهای ناخوشایندی به وقوع پیوسته است. مثلا بیشتر آمریکاییها اولین بار زمان گروگانگیری دیپلماتهای آمریکایی بود که از وجود کشوری به نام ایران آگاه شدند. از آن طرف هم اولین مواجههی مهم ایرانیان با آمریکا طی کودتای سازمان سیا در ایران در ۱۹۵۳ (کودتای ۲۸ مرداد) اتفاق افتاد. در نتیجه جای تعجب نیست که روابط ایران و ایالات متحد نهتنها مملو از اختلافنظرهای مبتنیبر عوامل ساختاری و مادی است، بلکه با سوءظن و سوءبرداشتهای متقابل نیز همراه است که مجموعا منجر به فقدان ارتباطات اساسی و شکست مداوم در سرمایهگذاری روی وجوه و منافع مشترک میان دو طرف شده است.
نویسندگان این کتاب که از پژوهشگران و سیاستگذاران ایرانی و آمریکایی در امور بینالمللند، تلاش کردهاند لفاظیهایی را که تاکنون مشخصهی بسیاری از بحثها میان طرفین بوده، کنار بگذارند و با درگیرشدن با دیدگاههای یکدیگر به مسئلهی شکست روابط میان دو کشور بپردازند. هدف ایجاد زمینههای مشترک و شناسایی سوءبرداشتها و سوءتفاهمهای قابلحل برای آغاز گفتگوست؛ در این کتاب سعی شده به بررسی و ارائهی راهحلهایی برای انگارهها و تفکرات ریشهداری پرداخته شود که منجر به جدایی این دو کشور محوری از یکدیگر شده است؛ تلاشی برای فراتررفتن از برداشتهای جانسخت و خصمانهای که خصوصا از انقلاب ایران در ۱۹۷۹ بر روابط ایران و آمریکا سایه افکنده است. در واقع آنچه این اثر را از ادبیات تاریخی متمایز میکند، ایدههایی است که در این باره از سوی نظریهپردازان این کتاب ارائه میشود.
