نادر نادرپور (روز شانزدهم خردادماه 1308 ه.ش) در تهران بهدنیا آمد. دورانِ دبستان و دبیرستان را در شهر زادگاهش سپرى کرد. او به سال 1328 براى تکمیل معلومات خود، در زبان و ادبیات فرانسه به این کشور رفت و سه سال بعد به تهران برگشت.
در همین دوران علاقهى خود را از دوران نوجوانى و جوانى به شعر و سیاست پنهان نمىکرد. مثل بسیارى از شاعران و نویسندگانِ آن ایّام به عضویّت سازمان جوانان حزب توده درآمد. اما او هم مثل فریدون توللى و نصرت رحمانى و اخوان ثالث و احمد شاملو و آل احمد از سیاستِ حزبى روى برگرداند و به شعر و شاعرى پرداخت.
این کتاب یک جلد از مجموعهی شعر زمان ماست. در این مجموعه شاعرانى چون سیمین بهبهانى، نصرت رحمانى، نادرنادرپور، منوچهر آتشى، سیاوش کسرایى، سیدعلى صالحى و… در وهلهى اول در نقد و تحلیلى خطى و زمانى مورد بررسى قرار مىگیرند. به معنى دیگر بهجز چگونگى سرایش شعرها و زبان شعرى، درونمایه، جهانبینى و تأثیرپذیرى و تأثیرگذارى آنان، ساختار شعرى و فضاهاى ویژه و توانمندىهاى شاعرانه و ضعفهاى آنان، زمینههاى سیاسى اجتماعى و تبیین و تشریح اشعار و دیدگاه شاعران و منتقدان و محققان در پایان کتاب مورد توجه قرار مىگیرد. طبعا در نقد و بررسى آثار شاعران فوقالذکر، انتظار خوانندهى بیشینه خواه خلّاق آن است که نگارنده این سطور از نگره و نُرم خود و نه کپىبردارى از محقق قبلى، شاعر را در برابرِ دیدگان مخاطبان قرار دهد. بر همین مبنا، در این نوشتار، بازنمونهاى تصویرى و بوطیقاى هنجارین و وزن عروضى و موسیقى درونى شعر و سبک فرودین و میانه و فخیم و سنجهها و سمفونىهاى رنگینکمانى و عقلانیت درونى و بیرونى و کرشمهسازىهاى هنرمندانه شاعر و همچنین کهنشیوگى، میانه میانى و مدرن گونگى شاعر هم در کانون نگاهِ نگارنده قرار گرفته است.
