لِوِنتال یک «قربانی» ذاتی است! او بعد از ملاقات با آلبی دیگر نتوانست آدم سابق شود. آلبی در گذشته به‌خاطر رفتار بدی که لونتال با صاحب‌کارش داشته، کار خود را از دست می‌دهد و قصد دارد با یادآوری خاطراتی از گذشته، لونتال را مقصر تمام اتفاقات بد زندگی‌اش نشان دهد. لونتال که ذهنش به‌شدت مشغول رفتار اشتباهش در گذشته و زندگی تباه‌شده‌ی آلبی شده است، سعی می‌کند دنبال راهی باشد که بار این تقصیر و گناه را کم‌تر کند و با یکی از دوستان قدیمی‌اش (ویلیستون) که آلبی را می‌شناخته، دیدار می‌کند. در مکالماتش با ویلیستون، لونتال اصرار دارد که دلیل اخراج‌شدن آلبی مستی مداوم بوده و دعوای وی با رئیس آلبی تأثیری در اخراج او نداشته است. در جریان داستان، رفته‌رفته آشفتگی ذهنی لونتال درمورد اینکه تقصیر او چیست و اصلا مقصر اصلی کیست، بیشتر و بیشتر می‌شود. آلبی نیز با ظاهرشدن پی‌در‌پی به این آشفتگی ذهنی دامن میزند و لونتال از فکر مقصربودن راه خلاصی ندارد. منتقد سایت نیویورک تایمز درمورد این کتاب نوشته است: «کابوسی داستایوفسکیوار که با قدرتی عجیب و بینشی فوقالعاده نوشته شده است.»سال بلو، خالق این اثر، نویسندهی کانادایی یهودی‌تبار، متولد ۱۹۱۵، تنها رمان‌نویسی‌ست که سه جایزه‌ی کتاب ملی آمریکا را، برای کتابهای «ماجراهای آگی مارس»، «هرتزوگ» و «سیاره‌ی آقای ساملر» دریافت کرده است. در سال ۱۹۷۵ برای رمانش به اسم «هدیه‌ی هومبولت» پولیتزر را از آن خود کرد. جایزه‌ی نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۶ به‌دلیل «درک انسانی و تحلیل ظریف و دقیق فرهنگ معاصر» که در کار او با هم ترکیب شده است به وی اعطا شد. او هم‌چنین مدال ملی هنر را در سال ۱۹۹۰ دریافت کرد. هفت رمان او با نام‌های: مرد معلق (منصوره وحدتی احمدزاد)، دم را دریاب (بابک تبرایی)، هندرسون شاه باران(مجتبی عبدالله نژاد)، هرتزوگ (فرشته داوران)، هدیه‌ی هومبولت (سهیل سمی)، وقتشه ساکت شی(بنفشه جعفر)، رولشتاین(منصوره وحدتی احمدزاد) به زبان فارسی ترجمه شده است.
